Tuesday, April 30, 2013

Language

The first thing I have to say on the topic of language is that I've decided to switch my blog posts to English. For two main reasons. The first being that I rarely speak Dutch anymore, my native tongue. Even though I have daily interactions with one or two fellow Dutchies, living abroad and being surrounded by Thai, English and in my case Japanese all day is confusing enough as it is. It's starting to become a bit hard to organize my thoughts and choose my wording when I have to switch all the time. The second reason is that the experiences I'm documenting here are obviously of value to me and so they might be valuable to others as well. For that reason I've always chosen an English title for my previous posts and currently, they draw hundreds of English readers to my blog every month. I hope writing in English will prove more rewarding for those interested in starting a (or living the) life in Thailand, depending how you look at it. Off course I wouldn't have made this decision were it not that I'm convinced that my friends and family at home will have no trouble reading in English. But regardless, and however ironic it may sound writing this from about as far away as one can get without venturing into outer space: please don't feel distanced. I'll also be transferring this blog to my own system in the future, but that will probably still take a while.

But on the topic of language; I satisfied a long standing desire last Sunday, as I enjoyed my first Thai language class. Since I only have time on weekends and after hours on business days, I was very pleased by the hospitality of my new language school on thanon Thong Lo, close to my home. I'm enrolled in flexible private lessons as my work hours don't allow me to meet the school's regular timetables. Instead I'm booked for Sundays and Tuesday evenings for one-on-one sessions. My tutor has high hopes for me, which surprised me. For the past five months there have been so many occasions where I felt desperately inadequate, failing to order the food I like unless I could point it out somehow, looking at people as they struggled and failed to convey vital information to me (that road is closed, don't eat that, this is the wrong bus) that I'd almost given up hope of ever becoming remotely proficient in speaking the language. It's strange, living in an environment for five months and even after all that time seeing your brain fail to recognize any sort of logic beyond some basic counting and numbers. Remembering a word is one thing, but have you ever tried remembering a sound, precisely? Not only are Thai words essentially noises, an array of 5 different intonations color them with completely different meanings. You can say duck, or spicy or eight but actually mean to say something completely different. The best my intentions to learn could do for me, without professional assistance, was developping some sort of an intuition for pronunciation. It's like humming a song to which you don't know the words. My teacher told me that my pronunciation of the 'words' she made me repeat after her, was very good and with that, I should be on a straight path to daily conversation in Thai with some dedicated effort at her language school every week. And today, suddenly, I'm afraid she may be right.
The first lesson was introductory, as much for her as it was for me. But already some of the basic stuff we covered has lifted a piece of the shroud that has blanketed my existence here for the last few months. All of a sudden, on one or two occasions, I noticed my brain actually did register a form of logic in what otherwise is just the background noise of conversation, public announcements or music produced by my surroundings. I just passed four of my neighbours downstairs, who were as always playing a game of Snooker. "It went straight" deciphered by mind a few seconds after I heard someone say "Thong Leauw". Body language told me that wasn't the outcome he intended when he played the shot, his disgruntled expression positively confirming my brain's computation.

It's funny how this made me pause my stride for a moment, suddenly realizing that however much I look forward to taking this crucial step towards what will be a truly deeper immersion into Thai society, the thought of being able to hear, interpret and talk also announces a departure from a form of private peace and tranquility that I've enjoyed daily without realizing it. Soon the lovely melodies supporting the soft voices I hear playing at restaurants will be revealed as the corny love songs that they are, thirteen to a dozen. My daily trips on the subway system will no longer be "quiet time" as my thoughts are set to be continuously interrupted by third party conversation, narrow-casting advertisements and "next station" announcements. One of Thailand's mysteries is about to be taken away from me, and as I can't undo what I'm about to learn, I suddenly feel a new found appreciation for at least some parts of the encrypted world I've been living in. For now.

Friday, April 12, 2013

It Is Upon Us

Over the next two days, Thailand will come to a stop. Bangkok will shut down and the fight begins.


SONGKRAN 2013

Thai New Year April 13 & 14 2556



My Gear

My battle gear


My battle station


View Songkran in a larger map

As electronics will not survive the outside world in the next 2 days, communication will be lost and there will be no pictures to tell the tale afterwards. Hence; view this archived material to get an impression.

Wish me luck. I salute you.

Sunday, March 3, 2013

Bangkok Bits 3-3-2013



Buddhism


Silom



Lizard in Lumphini Park
View from the office

Daily life



Boat to Bang Khun Thien

View at Bang Khun Thien



Dinner at Bang Khun Thien



Lamborghini at Thong Lo road

Bangkok doggies

Bangkok dog

Monday, February 18, 2013

To whom it may concern


Ik ben momenteel in Vientienne, Laos, een aan Thailand grenzend landje waar iedereen lekker Frans zit te doen, met koffie, croissantjes en eclairs. Mijn verblijf hier is echter niet geboren uit een gebrek aan baquettes of eigenwaarde, in mijn geval is het 'duur doen' een noodzakelijk kwaad en resultaat van een onlangs geboekt succes. Ik ben van baan gewisseld, zo mag je het wel noemen. Gemotiveerd niet alleen door financiele overwegingen maar ook omdat ik tot het inzicht ben gekomen dat het tijd werd, na bijna vier maanden in Thailand te verblijven, om een permanenter visum te bemachtigen. En de beste manier om dat te doen is via een 'echte' werkgever. Eentje die geen problemen heeft met het aanschaffen en verzorgen van een werk vergunning.

Exact twee weken geleden trok ik dus maar weer de stoute shoenen aan. Het project waar ik aan werkte was feitelijk afgerond en de keuze om onder onzekere condities verder te werken zou niet in mijn belang zijn geweest. Er speelden nog andere overwegingen die mijnsinziens zelfs een permanent verblijf in ‘the land of smiles’ in het geding konden stellen. Kortom, op maandag middag, twee weken geleden, trok ik weer eens de straat op. De eerste deur die ik binnenviel was van een internationale school. Daar was de ontvangst zoals overal in Thailand bijzonder vriendelijk, maar niet direct vruchtbaar. Al kreeg ik wel een application form mee, welke ik de volgende ochtend retourneerde. Op de terugweg naar huis die dinsdag bevond zich een tweede deur. Ik achtte de kans niet bijzonder groot dat ik zou worden aangenomen, het betrof een grote Amerikaanse recruitment firma, maar je weet het maar nooit. Het werk leek me vrijwel op het lijf te zijn geschreven, maar tegelijkertijd verwachtte ik langdurige selectie ronden en veel concurrentie voor de positie. Tot mijn grote genoegen echter, bleef mijn bezoek niet beperkt tot het simpelweg afgeven van mijn C.V. Na een interview met, wie ik inmiddels kan noemen, mijn manager volgde een interview met de baas en reeds de volgende dag werd ik gebeld met goed nieuws. Men was een 'offer letter' aan het opstellen, en zou ik donderdag tijd hebben om deze op kantoor te komen lezen en eventueel te tekenen? Gelukkig had ik nog ruimte in mijn agenda. En zodoende ben ik afgelopen dinsdag begonnen in mijn nieuwe hoedanigheid als head-hunter. Ik zoek dus nog steeds naar werk, alleen niet langer meer voor mezelf.


Ik ben dol gelukkig met mijn nieuwe baan, mijn collega's en niet te vergeten, de royale compensatie die de firma mij gunt. Dat kunnen zelfs de Francofielen me hier niet ontnemen. En het belangrijkste, en tevens de reden waarom ik hier in Laos aan de koffie zit te wachten op het openen van de Thaise ambassade: een werkvergunning. Met een enorme stapel papierwerk onder de arm ben ik hier afgelopen vrijdag aangekomen en heb bij de ambassade een 'non-immigrant, ib-type visa' aangevraagd. 'B' staat voor 'business'. Het duurt een volle werkdag om dit speciale visum aan te maken maar, abrubt verstoord door het weekeinde is het pas deze maandag en ten tijde van dit schrijven over ongeveer een kwartier dat ik het document kan ophalen. Mijn paspoort heeft nog nooit zo'n kleurrijk bestaan genoten, met alle stempels, 'on-arrival' toegangsbewijzen en handtekeningen die ik op mijn talloze visa-runs inmiddels heb verzameld. Die visa runs zijn, als alles goed gaat, voor de komende twee jaar volledig van de baan. Het ib-type visum wordt met helpende hand van de firma gebruikt om een werkvergunning te verkrijgen, een stap die in het genoemde papierwerk reeds is aangekondigd aan het Thaise consulaat hier in Laos. Van Laos zelf ben ik overigens niet echt onder de indruk, al kan ik me voorstellen dat het voor sommigen zo haar charmes heeft. Echter, je bij een ambassade melden met een officieel gestempelde brief die aanheft 'To whom it may concern...' met daarna een verzoek tot medewerking en een negentig pagina tellende onderbouwing over het waarom ‘whom should be concerned’ is toch een ervaring die je in een mensenleven niet mag mag missen, zo denk ik maar. Nu nog in een taxi springen en roepen 'follow that car' en mijn ‘bucket list’ is zo goed als afgewerkt.


Nu nog een laatste stap, en dat is met een HR medewerker naar de immigration office in Bangkok om de werkvergunning te verzoeken. Eenmaal verkregen kan ik een flinke zucht der verlichting slaken, dat is wel te beloven. Niet alleen zijn de visa runs verbannen uit mijn leven, geen demonische Cambodjaanse poortwachters meer of 9 uren durende leidenswegen in minivans over stoffige wegen; ik wordt in bureaucratische zin ‘ge-upgrade’. Ik krijg een echt Thais social security nummer, ik kan me met brede glimlach melden bij mijn vestiging van ‘Bangkok Bank’ welke me eerder al zo dienstbaar waren, om de faciliteiten op mijn rekening naar volwaardig op te waarderen, ik zal belasting mogen betalen (in mijn geval slechts ten hoogste 15% in de eerste 4 jaar!) ik mag investeringen doen, ontvang als ik mijn proeftijd doorsta de beste healthcare insurance verkrijgbaar op de Thaise markt en nog veel meer. Kortom, een sterk fundament om deze eerste 4 maanden uit te breiden naar 28 maanden, en hopelijk zo verder, tot een olifant het verhaaltje uitblaast. Een Thaise olifant welteverstaan. 




Sunday, January 13, 2013

60 days


Twee maanden ben ik nu in Bangkok. Tijd voor foto's!

Daarnaast heb ik een Youtube playlist aangemaakt, welke ik regelmatig zal aanvullen met 5-6 minuten durende filmpjes die ik opneem bij het doorlopen van dagelijkse routines. Je weet immers nooit of de komende vijf minuten interessant zullen zijn, dus het meest interessante onderwerp is wellicht juist het 'niet bijzondere'.

De playlist tref je hier. 

De lijst bevat nu drie video's. Mocht je er nog maar 2 zien, dan is de laatste nog aan het uploaden. Die verschijnt dan later vandaag. Ik zal nieuwe addities hier op het blog aankondigen.




60 days of life in Bangkok, in pictures

Een selectie van foto's die ik maakte in de afgelopen 2 maanden. Vergeet er niet op te klikken voor de vergroting. Je kunt vanuit het grote scherm ook bladeren naar de volgende foto's alleen zie je dan niet de commentaren die ik heb bijgevoegd. Wordt tijd om dit blog te verhuizen naar mijn eigen systeem... :)






Rooftop (pool)

Op het dak van mijn appartementen gebouw bevind zich een zwembad met schitterend uitzicht. Op zondag ontbijt ik er altijd.









Soi Ekkamai

Soi Ekkama, 'the place I call home'. Serie foto's genomen op een wandeling naar mijn lunch.
















Ijskoffie en ijsthee

Per Skytrain naar Paragon


Onderweg even een koksnootje om de dorst te lessen

BTS (skytrain station) Ratchatewi

De 'Rabbit' card om in- en uit te checken
Toward the light...


BTS Siam station, mondt uit in Paragon shopping mall


In Paragon tref je o.a. ...

Auto's

Leesvoer...

... en echt voer




En weer naar buiten...

Christmas








Christmas dinner?


Loi Khratong

Loi Khratong is een bijzonder feest. Thailand eert hier de god van het water. Miljoenen 'Khratong', kleine vessels met kaarsjes, wierook en bloemen worden te water gelaten in de vele rivieren. 


In de tempel in mijn Soi was het een week lang feest, met als hoogtepunt de dag van Loi Khratong zelf.



'Fair' met allerlei kraampjes met hebbedingetjes, snoep, koekjes, veel eten en drankjes in mijn Soi. 
Khratong


Zo druk was het dus....




Bangkok lights

Een van de dingen die een simpele wandeling door Bangkok soms adembenemend kan maken is het licht op straat. Na een regenbui bijvoorbeeld, of simpelweg door de Thaise liefde voor kleuren en lichtjes.



Een "Soi-boy" (motor soi, motorbike genaamd) vormt een van die ideale transportvormen in Bangkok. Je springt achterop en ze wurmen zich door de traffic jams heen.


Na een regenbui, en bij zonsondergang





Chatuchak park

Op zondag ga ik meestal lekker ontspannen in Chatuchak Park. Dit park is gelegen naast de fameuze 'weekend market', een enorme markt waar je alles kunt kopen. De beginselen van die markt zie je al bij het verlaten van de skytrain.





no comment...



En wie hebben we daar? Mijn groene vriendje...
Geloof het of niet, ik zie hem bijna elk weekend. Meestal slechts zijn hoofdje  dat boven het water uitsteekt. 




"Tortelduifjes"

Tortelduifjes


Universal language


Aan de rand van het park en het einde van de dag stroomt de weekend market leeg (gelukkig is de weekend-night market een steenworp verderop).







Fashion district


Bangkok is "The Fashion Hub of Asia" en dit district is nu een belangrijk onerdeel van mijn werk




Deze foto's dateren van voor ik 'in fashion' ging, dus er missen een hoop beelden die ik nog zal aanvullen. Maar het is 'die kant op'.


Ik reis er per boot naartoe, welke aanmeert aan de zijkant van mijn apartementen complex.

Cambodia

De grens vanaf Thailand


Keep right...


De demoon in kwestie...








Prayers

Iedere vrijdag begeef ik me naar dit fenomeen vlakbij het centrum om Bangkok te bedanken. Ik ben nooit de enige.