To Bangkok (Overstay part III)

Er wonen vele buitenlanders hier in Thaiand, uit alle hoeken van de wereld. Het begin van hun verhaal is altijd hetzelfde. Toevallig Thailand een keer aangedaan voor studie, werk of recreatie en plotseling werden ze gegrepen. Meestal is het Bangkok die de boodschap bezorgt. Sommigen van ons horen hier. Wat dat precies is, wat het betekent of waar het vandaan komt. Niemand die het weet, denk ik. Het overkwam mij in 2010 en iedere dag daarvoor en sindsdien overkomt het anderen.

In de bus naar Cambodia kwam er een 52-jarige Oostenrijker naar me toe. Hij wist niet wat er met hem aan de hand was. Het enige dat hij me (ongevraagd) kon vertellen waren zijn omstandigheden thuis, en welke mogelijkheden om te ontsnappen uit Oostenrijk hij tot nu toe had kunnen bedenken. Hij had geld, en zijn verplichtingen waren, volgens hem, telkens voor een aantal maanden te onderbreken. Of zou hij hier werk kunnen vinden? Maakt niet uit wat… Hoe lang was ik hier al? Hoe had ik het voor elkaar gekregen? Hier stond voor me, in dezelfde staat van verwarring en ontzag voor wat zich hier bevind, de volgende immigrant. Net als ik 2 jaar geleden. ‘Just do it’ was het enige advies dat ik hem kon geven. ‘Come here, hit the pavement from day one, knock on doors and the right ones will eventually open for you.’ En dat is waar. Als Bangkok één ding doet iedere dag, dan is het wel het bieden van bevrediging voor iedere smaak, iedere wens en ieder denkbaar menselijk doel. Daarom is het hier zo druk, is het zelfs ‘s nachts een ongelooflijk kabaal en af en toe simpelweg…. Crazy. Het is aan het individu namelijk, om zijn of haar keuze te maken. ‘Be careful what you wish for, in Bangkok you will get it.’ En soms lijkt het alsof Bangkok er reeds vanuit gaat dat zij die hier komen, ook weten wat ze zoeken. Ze lijkt haar antwoord op al onze begeerten moeiteloos te produceren, maar biedt haar schatten slechts éénmaal aan. Sla het af, en het is weg. Easy go. Easy come is goed verhulde schijn. Daarom gaat alles hier zo snel, waren mijn baan en mijn appartement  beiden in 2 dagen geregeld. Het was precies wat ik zocht en ik wist het gelukkig te herkennen.

Voor hen die niet weten wat ze willen, is het cruciaal voor je overleving om tenminste te weten wat je niet zoekt. Anders raak je verdwaald in Bangkok’s labyrint van beloften en subtiele onderstromingen achter al dat op het eerste gezicht zo simpel en duidelijk lijkt. Iedere falang heeft zijn of haar eigen Thailand. Want iedere falang heeft een eigen opvatting over wat het ideale leven zou moeten zijn. Maar allemaal zijn ze het eens over waar dat leven te vinden is. Thailand.

Waarom heb ik dan in godsnaam nooit uitgezocht hoe een visum hier werkt? Die vraag heeft me een paar dagen bezig gehouden, en dat begon toen ik hier om half 2 ‘s nachts de supermarkt binnenliep. Nadat de bus, die de vorige dag mijn eigen Soi Ekkamai als vertrekpunt had genomen, als eindbestemming Mo Chit koos. Same same, but very different. Ja, Mo Chit heeft een busstation en is een wijk in Bangkok, maar wel een heel eind verwijderd van Sukhumvit, mijn vertrekpunt en het disctrict waar ik woon. Op het laatste nippertje kon ik de laatste Skytrain induiken, ‘Windows is shutting down’ toonde al op de borden van het perron. Dat was even geluk hebben want na 12.00uur wordt openbaar vervoer een stukje lastiger in deze metropool. En ik moest onderweg mijn weekeindboodschappen nog doen, anders kon ik niet douchen… en daar was ik sterk aan toe.

‘Sawa dee kaa’ groette de kassadame, midden in de nacht en met haar warmste glimlach en een beleefde buiging, zodra ze me de winkel in zag lopen. Foodland heet deze supermarkt en het is een genot voor iedere buitenlander. Virginia Ham (75 cent/ 100g), Frans stokbrood, vers gebakken. Goudse kaas, Edammer, drop, chocola, chips…. Voor al die momenten dat je even geen rijst meer lust.

‘Can you imagine ever having to go back to Holland?’ vroeg ik 2 dagen later aan mijn zakenpartner, die een tijdje in Nederland heeft gewoond en van origine uit België komt. We spreken overigens nooit Nederlands tegen elkaar, op een of andere manier is je moedertaal (tenzij deze Engels is) iets dat de meeste falang als eerste afleren.
‘Oh, please…’ kreeg ik als antwoord terug. Met bijpassend lachje. Hij had me net gevraagd hoe de visa run was gegaan en ik had hem verteld dat deze om 06.15 begonnen was en om 01.30 eindigde in Foodland.
‘What happened?’
‘I don’t know, they just kept sending me back and forth for more stamps and more papers. But the funny thing is… I still don’t understand why I didn’t just do my fucking homework! I mean, I had it coming. If anything I should have researched, it’s this. My right to stay here!’
‘Yeah, I know’ antwoordde hij. ‘You weren’t interested.’

I wasn’t interested. Interessante woordkeuze. Bangkok is, na wellicht het leven zelf, het grootste geschenk dat me ooit is aangeboden. En het is tijd om dat te aanvaarden. Om te beseffen dat waar geluk echt mogelijk is, en niet alleen voor anderen.  Bangkok biedt het je maar 1 keer aan en ik was nog maar net op tijd om het me te beseffen. In Bangkok kan alles, zolang je niet tegen de manier der dingen ingaat. Zie je, ik had binnen no-time mijn stempels kunnen hebben. 200 baht, 300 baht, ik had op mijn krukje kunnen blijven zitten naast de zonnende officieren terwijl een van hen de boel ging regelen. Kokosnootje erbij… Visum is klaar terwijl u wacht. Is dat corruptie? Same, same but different. Want uit het raam van mijn bus, kijkend naar een halfnaakte moeder met een in vodden gekleed kind, slapend over haar schouder… Verweesde kindjes, slapend in stoffige portieken… Denk je dat die 200 of 300 baht verspild zal worden in zulke grenzeloze armoede? De vorm van armoede die je kunt ruiken, een soort ochtendnevel die maar niet opstijgt, hoe ver de dag ook vordert? Er zijn mensen die ergere dingen doen om aan eten te komen dan het verlenen van een onofficiële dienst, of in het ergste geval het verkopen van een nep-stempel voor een habbekrats. In dat licht, ben ik dan ook niet een klein beetje een ATM? Is dat dan niet het minste dat ik voor ze terug had kunnen doen, in ruil voor het recht om op ieder moment van de dag Foodland te kunnen betreden? En wat zette ik op het spel? Een fantastische baan, geweldige vrienden, palmbomen voor mijn raam, vers fruit op iedere hoek van iedere straat en het lekkerste eten ter wereld, wat je smaak ook is? Bankok heeft het allemaal, remember?

Trust me, Bangkok… I’m interested.  

ATM on the run (Overstay part II)

Heb je weleens het gevoel, als je in de Albert hein bent bijvoorbeeld, dat je 'de hele dag al in de rij staat'? Of scheld je weleens op een ambtelijk apparaat voor de zinloze bureaucratie waarmee het je leven compliceert? Hou je dan maar vast. Overstay deel II.

(klik om te vergroten)

Dit is waar het allemaal om gaat. De "Eastern border of Thailand" met verderop het onderschrift: 'drug traffickers receive the death penalty.' Zo. Dat je het maar weet. De foto heb ik genomen vanaf de kant van Thailand toen ik eindelijk, vlak voor zonsondergang mijn doorgang voltooide. Onthoud:  dit avontuur begon al bij zonsopkomst, toen ik om 06.15 mijn speciale reisvest aantrok. En achter deze imposante poort ligt het niemandsland waar ik de hele dag in gevangen ben geweest. Waar Thailand is geëindigd en Cambodja nog niet is begonnen. Een limbo en een nachtmerrie, het beloofde land telkens onbereikbaar in zicht, afgetekend tegen de horizon met deze demonische poort. En demonisch is letterlijk, doelend op het grote beeld dat opreist aan de andere kant van de foto. Een torenhoge beschermheer met lange tong en rustend op een metershoog zwaard. Ingelegd met spiegels en edelstenen die glinsteren in de brandende zon.

“Four thousand six hundred baht”

Auch. En dit is nog maar het begin van de financiële pijn waarop ik vandaag mag rekenen. Het voelt als, en is letterlijk een vonnis. De immigration dame neemt mijn biljetten in ontvangst, telt het subtotaal nog eens goed na en overhandigt me het afschrift waarop, onder een deftig Thais logo, aangeduid staat dat ik (verdachte) de schikking heb aanvaard en betaald. Mijn paspoort krijgt een stempel, handtekeningen worden gezet en ik bedank de dame in uniform vriendelijk voor de verkrachting van mijn aanstaande feestdagen. Ik wil terug naar de bus, waar ik ook nog eens mijn boek  op de achterbank heb laten liggen. Opdat ik maar snel terug kan keren naar Bangkok en de uitnodigingen voor kerst en oud en nieuw kan gaan afbellen.

“Can I now just turn around and head back to my bus?” vraag ik tenslotte. Ik ben bij het Thaise departures bureau aan de Cambodiaanse grens en nu ik leeg getrokken ben is wat mij betreft de façade verder niet meer nodig. Het gaat ze om de centen, niet waar? De rest is show. De buit is binnen ‘so let me go.’

“Yes, you can go back to bus now” is het antwoord. Great. Ik passeer de douane beamte en voel de zon weer in mijn nek als ik een sluis binnen loop. Aan mijn rechterkant is een drukke weg met daarachter de route naar de Thaise arrival desk. Voor me ligt Cambodia en hangen twee borden. Foreign passport rechtdoor, visa on arrival, doorlopen en na 50 meter naar rechts. Daar heb ik allemaal geen zin in. Het gaat er enkel om dat ik Thailand even uitga om het vervolgens weer binnen te kunnen treden en daarmee een nieuw 15-daags visa te bemachtigen. Ik spring over het kleine muurtje de weg op en steek over om me aan te sluiten in de departure rij. Ik laat mijn nieuwe zakenpartner, die stand by staat in geval van nood, per sms weten dat mijn batterij bijna leeg is maar ik inmiddels de overstay fee heb betaald. Nog een paar uurtjes in de rij staan en ik ben terug in Thailand. Zo. Dat hebben we gehad, hoor ik mezelf denken. Het lijkt alsof de departure desk 1 buitenlander per kwartier behandeld, mondjesmaat schuift alles in dat ritme vooruit.  Maar, het is nog maar even na twaalven. De desk sluit pas om 17.00 uur. Dat gaan we redden.

Om drie uur is de ambtenaar met de verlossende visa stempel in zicht. Achter me breekt kabaal uit. Een vroeg bejaarde man van Thaise afkomst en netjes gekleed, krijgt ruzie. Hij probeert zelfs een schop uit te delen naar iemand die hem kennelijk een groot onrecht heeft aangedaan. Schuin voor me rijst de oudste der immigratie douaniers op en met rechte rug en luide stem roept hij de man toe. De hele zaal valt stil terwijl iedereen deze vertoning van onvervalste Thaise trots aanschouwt. De douanier stapt statig, in kledij en met decoraties waardig aan dat van een Amerikaanse generaal, op de bejaarde man af. Deze krimpt ineen en wijst tevergeefs naar de belager en, volgens hem de echte schuldige van dit alles.  Daarop krijgt hij nogmaals een preek. Zonder het te kunnen verstaan is de taal duidelijk. Zo doen we dat hier niet in Thailand, en zeker niet op jouw leeftijd. Waar is je gevoel voor eer en zelfbeheersing! Respect voor dit overheidsgebouw! De ambtenaar marcheert terug naar zijn stoel en de zeven rijen met reizigers vervolgen hun stapsgewijze reis voorwaarts. Hiet duurt niet lang of mijn paspoort bevind zich in de handen van een goedlachse officer met een brilletje. Hij bladert door mijn paspoort heen, voorbij de eerder verkregen stempel en kijkt me ineens geagiteerd aan.
“No visa, go back”.
“Why no visa? I need stamp” zeg ik in Tenglish (Thais-Engels).
De man staat op en loopt naar de immigrant die achter me staat te wachten. De ambtenaar sommeert zijn paspoort en laat me een kleurrijke sticker zien. ‘Cambodian immigration, VISA on Arrival, USD 20.
Shit. Dus toch die sluis. Ik was er al enigzins bang voor, maar de urenlange wachttijd in de rij om hier te komen hadden het me doen vergeten. De Thaise overheid was uitgegeten, en na de hoofdmaaltijd werpt het Cambodia nog even de restjes to. $20 is nog eens 800 baht. Terug dus en alsnog Cambodja in.

Racisme was al het thema van deze week, nadat ik een meningsverschil heb uitgevochten afgelopen maandag met mijn Thaise tutor en inmiddels goede vriend. In zijn onzekerheid over de haalbaarheid van zijn droom, emigreren naar de USA, begon hij steeds vaker te klagen dat het voor westerlingen allemaal zo makkelijk is en voor Aziaten zo moeilijk. Daarbij implicerend dat alles wat ik hier bereik eigenlijk niet zozeer mijn verdienste is, maar meer te maken heeft me de kleur van mijn huid. Daarbij compleet voorbij gaand aan het feit dat dit 1 – niet waar is, 2 – ik 21 jaar ongelukkig heb moeten zijn om op dit punt te komen en 3 – ik me dagelijks in veel grotere en reëlere onzekerheid bevind dan hij op dit moment, en misschien zelfs wel ooit, gelet op zijn academische prestaties en het feit dat hij behoort tot de top van de studenten aan de beste universiteit in Bangkok. Ofwel, de slimste der slimsten hier in deze metropool van 14 miljoen mensen. De discussie heb ik uiteindelijk gewonnen maar het onderwerp van discriminatie blijft  me wel beziggehouden.

Discriminatie is des mens, we zijn immers sociale wezens. Groepsgedrag is een overlevingsstrategie waar we sterk op vertrouwen. Dus, we denken onvermijdelijk in termen van ‘een van ons, niet een van ons.’ Een andere huidskleur is daartoe de grootste ‘trigger’, al is het alleen al om de zichtbaarheid ervan.  Diverse rassen gaan er anders mee om. In Afrika hakken ze elkaars hoofden af, dankzij de wetten der Islam zal het in het midden oosten misschien wel nooit goedkomen, en blanken kunnen enkel over het probleem heenstappen als ze het verpakken in vorm zelfverbetering en emancipatie. Dat zwarten het nu beter hebben in het westen is gewoon toch een blanke verdienste. Ik had het totaal buiten mijn redenatie gelaten, tijdens mijn verhuizing naar hier. De Thaise vorm, in al hun zachtheid, van discriminatie is van een ander karakter. Blanken worden hier gezien, zoals ik het inmiddels omschrijf, al seen soort  ‘mythical creatures with mystical powers.’ Ik denk dat het mede te danken is aan het feit dat we niet geleerd hebben om bescheiden te zijn, en daarmee brutaal genoeg naar een straat kunnen wijzen met 15 foodstalls, en hardop zeggen: als we die nu combineren in 1 winkel, dan hebben we in plaats van 15 man maar 3 man nodig om hetzelfde resultaat te bereiken. En zo komen de falang hier ineens aanzetten, kijken drie keer rond, weten het beter en stichten op iedere hoek een ‘ 7-eleven’  convenience store. Welke overigens anders dan de naam doet vermoeden, 24-seven open is. Je moet je wel een beetje aanpassen aan de lokale smaak, niet waar? Aan de andere kant leidt dit ook tot de illusie dat de dagelijkse zorgen ons ontgaan. En we dus immuun zijn voor honger, en altijd geld hebben, hoe arm we ons ook voelen. Zoals we in Nederland een Marokkaan een mokro noemen en een neger een aap, zo noemt men ons hier vaak een ATM. Automated Teller Machine, in Nederland bekend onder de naam ‘geld automaat.’  En dagen zoals vandaag, doen dit begrip eer aan.

In de Cambodjaanse customs office tref ik een Cambodjaanse customs officer aan. Ook goedlachs, net als zijn Thaise tegenpool. Hij weet al wat ik kom doen.
“Visa on arrival?”
“Yes sir, please, thank you.”
“Welcome, you have pasphoto?”
Shit.
“No, is that a problem?”
“Hundred baht extra.”
Ah, zie je, een foto van de koning is ook goed, zolang deze maar gedrukt is op een bankbiljet. 900 baht is de stand en opnieuw wordt het toneelstuk van stempels en formulieren deftig uitgevoerd. Alsof het daadwerkelijk de wereld verbetert nu er een extra stukje papier en wat nieuwe inkt in mijn paspoort toont. Heeft dus nog een boom voor moeten sterven ook.

Terug naar de arrivals desk. De rij is iets korter inmiddels. Duurt maar een uurtje om een nieuwe immigratie ambtenaar te ontmoeten. Ik overhandig mijn paspoort samen met de twee arrival en departure kaarten, die haar voorganger reeds had afgestempeld. De Cambodjaanse ambtenaar had me er nog stellig op gewezen dat het verliezen van deze kaarten tot een boete zal leiden dus ik ben er maar voorzichtig mee geweest. Verward kijkt de douanier, een mollige dame, naar mijn paspoort.
“No stamp, go back”.
“What?” nu begin ik het echt niet leuk meer te vinden. En evenals haar voorganger staat ze op, sommeert een paspoort van de persoon achter me, en toont me twee stempels.
“You need get stamp, look, same same”  verklaart ze wijzend naar de stempels. Same, same. Een legendarische bladzijde uit het Tenglishe woordenboek. Zeker omdat de buitenlanders er hier standaard aan toevoegen … “but different.” Same same, but different is vaak very different hier in Thailand.
“But where do I get stamp?”  vraag ik haar enigszins moedeloos. De vriendelijke Cambodjaan had ze me zeker gegeven als hij ze gehad had, en ik heb nu toch immers een Visa on Arrival gekocht? Iedereen is ruimschoots betaald…. Wat kan er nog meer aan mijn paspoort worden toegevoegd? Ik wil naar huis!
“Cambodia!” is het antwoord. Geweldig. Ik kan me nog net inhouden om te vragen, ‘where in Cambodia?’ want bijdehand worden is nu niet verstandig. Het is even na vier uur, nog een uur te gaan en ik wil hier niet stranden. Onderstrepen dat een immigration officer die geen Engels spreekt me bevreemd kan ik beter achterwege laten. Maar ik wil wel mijn arrival en departure kaarten terug. Bij iedere beweging die ik buiten maak proberen er mensen me valse stempels en documenten te verkopen, en ik vertrouw nu even niemand meer, zoals ik ook terecht voor ben gewaarschuwd door de mensen hier. Ik zie het al gebeuren, ik laat mijn kaarten achter en bij terugkomst mag ik als blanke ATM weer een paar biljetten uitspugen. Maar nee, ik kreeg ze niet terug. En ik realiseerde me dat mijn verwarring nu ook het immigratie systeem begon aan te tasten. Namelijk, de kaarten waren reeds gestempeld wat volgens het systeem natuurlijk niet kan. Ik ben met die stempels al ‘arrived and departed’ maar mijn paspoort is niet in orde en dus zonder visum. Mijn papieren identiteit is als een spook in het systeem reeds in Thailand gearriveerd, terwijl mijn lichaam zich nog in deze limbo tussen twee landen bevind. Dat kan niet en dus besloot de dame correct, in tegenstelling tot haar voorganger, de kaarten dan maar in bezit te houden.

Als een hobbit op een mysterieuze quest, rende ik terug naar de Cambodjaanse customs office. Ik wist niet wat voor stempels ik precies moest zoeken, en waar ik ze kon vinden. De goedlachse man was inmiddels verdwenen. Ik sprak een collega van hem aan, en vroeg “stamps?”.

Hij wees naar een locatie ergens verderop, voorbij de Cambodjaanse poort die via het straatbeeld erachter veel whisky, sigaretten en casino’s beloofde aan eenieder die zich geroepen voelt onder haar door te passeren. En dus liep ik Cambodja binnen, niet voor het het bovenstaande maar wel voor de stempels die hier ergens verstopt liggen. Al snel trof ik een groepje officieren, onder een parasol en genietend van een sigaret en versnaperingen.
“Stamp?”
“Yes, sit down” zei de oudste van het gezelschap terwijl een ander plaats maakte en me zijn krukje aanbood. De oude man vroeg om mijn paspoort en begon een formulier in te vullen welke hij vervolgens aan me overhandigde.
Ik keek naar het formulier en vervolgens terug naar de ambtenaar. Ik wil geen formulier, ik heb een stempel nodig.
“Can you make stamp?” vroeg ik, opnieuw in Tenglish.
“200 baht”
Fuck. Een scam dus.
“No I just want stamp, where can I get stamp?”
“You get stamp over there” zei hij wijzend naar een locatie verderop. “But is many people, take long time. You give 200 baht, I make 10 minutes, you wait here.”
No way.
“Thank you but I want to keep passport. I look myself. Thank you for paper.” En weg was ik.

Even verderop werd het me ‘een soort van’  duidelijk welke mysterieuze stempels ik precies moest vinden voor mijn Thaise opdrachtgever in de departure desk. Kennelijk is het zo dat, ook al heb je een visa on arrival je nog steeds niet gearriveerd bent volgens Cambodjaans – Thaise standaarden. Voor me bevond zich namelijk een halletje met de woorden ‘ Arrivals’ op de gevel. In tegenstelling tot wat de officer me zojuist beloofde, was er helemaal niemand en drie minuten later was ik twee stempels rijker.

De rij was nu zo goed als verdwenen, enkel binnen het departure gebouw stonden nog mensen te wachten. Na eventjes in de rij te hebben gestaan merkte de mollige douanier me op en maande me naar voren te stappen, naar haar collega die haar inmiddels had afgelost. Eindelijk. Ik kan straks naar huis. De nieuwe douanier bladerde door mijn paspoort heen. Een keer, twee keer, drie keer. Met vragende ogen keek ze me tenslotte aan.
“Where is stamp?”
Nu had ik het niet meer, ik wees naar mijn paspoort en de pagina die zojuist was afgestempeld. 1 stempel in mijn paspoort zelf, en een stempel op het afschrift van het formulier dat de zonnende officieren hadden opgesteld, en de Cambodjaanse arrivals officer in mijn paspoort had ge-niet.
“You need two stamp” was het antwoord op mijn aanwijzing.
“2 stamp? I have two stamp. Look. 1 stamp, 2 stamp.” Nu begon ik geïrriteerd te raken. En nu stond ook deze dame op, produceerde een paspoort van de persoon achter me, en wees opnieuw de stempels aan. Moedeloos herhaalde ik dus ook maar mijn routine.
“Where I get stamp?”
“Cambodia.”
“Yeah I know but where in Cambodia?” .. oeps.
“Cambodia!! You go! Same, same!”


Nog 15 minuten te gaan. Lichte paniek kondigde zich aan in mijn buik. Nog een mysterieuze stempel benodigd.

“I need another stamp” vroeg ik aan opnieuw een nieuwe officier in het Cambodjaanse customs gebouw.
“300 baht”
Dat is wat men noemt de ‘corruption charge’ had ik inmiddels ontleed uit het feit dat het eerdere formulier geaccepteerd werd door de arrivals desk. En evenals voor ‘valse’ officials, was ik ook daar voor gewaarschuwd.
“No 300 baht, where can I get stamp?”
Teleurgesteld wees de ambtenaar in de richting van de Cambodjaanse arrivals desk verderop, en boog zijn vinger vervolgens naar de overkant ervan. Natuurlijk, dat is het. Ik moet naast een Cambodjaanse arrival stamp ook een evenredige departure stamp zien te bemachtigen!
“Thank you!” en ik maakte me uit de voeten. Nog 10 minuten.

Om exact 17.00 was ik terug bij de Thaise deur en stormde ik hun departure desk binnen. Mijn ogen zoekende naar de beambte van zojuist. Zodra ik de hare ontmoette, gebaarde ze me naar de voorzijde van de rij, en haar bureau. Protest rees op uit de rij met wachtenden voor mij, en in gedachten antwoorde ik: ‘believe me, you don’t wanna know.’
Opnieuw tuurden de Thaise ogen naar iedere centimeter van mijn paspoort. Eenmaal, tweemaal… de voorkant, de achterkant…kom op, do it, do it, do it…! En ja, ze deed het! Alsof ze het zelf niet kon geloven. Ze overhandigde mijn departure en arrival kaarten aan haar collega achter me en ik kon haar wel zoenen! Ik huppelde door de poort, in gedachte mijn middelvinger opstekend naar de demoon aan de andere kant. See you again in two weeks, motherfucker!

... Wordt vervolgd in deel III.

Overstay

Het zijn hectische dagen alhier. Ik heb een blog post voorbereid die ik nog moet voorzien van een reeks foto's als terugblik op mijn eerste maand in Bangkok. Die post bevat enkel goed nieuws en mooie beelden. Zo heb ik bijvoorbeeld een job gevonden. Maar daarover dus later meer. Want naast alle dingen die meezitten gaat er ook wel eens wat mis. Toen ik gisteren namelijk argeloos vertelde aan mijn nieuwe (westerse) zakenpartner dat mijn visum was ge-expireerd (ik had geen geld vorige week voor een visa run) wist hij me te vertellen dat dat inhoudt dat ik een penalty krijg van 500 baht per dag. Dat niet alleen, als de politie me controleert (wat me 3 weken terug nog gebeurde) arresteren ze me, zetten me in een cel alvorens ik wordt gedeporteerd. Dat niet alleen, je kunt een red stamp krijgen wat betekent dat je nooit meer welkom bent hier in the land of smiles.

Daar gaat kerst en oud en nieuw dus. Ik kan net de overstay fee en de (overigens voor blanken vrij gevaarlijke) trip heen en weer naar Cambodja betalen. Naast de boete (ik was verkeerd ingelicht waardoor ik dacht dat een overstay fee enkel op het vliegveld gold) is de nieuwe stempel ook niet heel erg goedkoop en bovendien maar 15 dagen geldig. Dus over twee weken moet ik dit opnieuw doen alvorens ik gelegenheid heb om een beter visum te kunnen betalen die zes maanden veiligheid geeft. Het risico is echter zo groot dat de run in geen geval kan worden uitgesteld, nog met geen uur.

Dus met een k.u.t. gevoel zit ik nu in de bus. Om 06.15 opgestaan vanochtend na wat sowieso al een uitputtende week was met mijn nieuwe, zeer drukke baan en werk in de avond en nacht voor mijn Nederlandse fans. Heb in totaal zo'n 8 a 9 uur reistijd in het verschiet en het is behoorlijk opletten en van je afbijten bij aankomst in cambodja. Ben al gewaarschuwd voor mensen in uniform die eigenlijk geen politie of douane ambtenaar zijn en zodoende je proberen te beroven of te ontvoeren.  Heb hier gelukkig in Bangkok mensen stand by staan die, als ze niets van me horen vanmiddag, komen bijstaan.

Never a dull moment!

Phase 3

Het  is alweer eventjes geleden sinds mijn laatste blog post. Reden: druk met werk voor het Nederlandse. De belangrijkste taken zijn grotendeels achter de rug en dus is er weer wat ruimte om vooruit de denken, terwijl ik op mijn lunch wacht.
Om maar te beginnen: ik wil hier nooit meer weg. Niet uit dit land, niet uit deze stad en ook als ik eerlijk ben, niet eens uit de buurt waar ik nu woon. Sterker nog, iedere keer wanneer ik uit een bus of skytrain stap en Soi Ekamai inloop krijg ik een warm thuis gevoel. Ik heb al vele buurten gezien hier en nog nooit een wijk gevonden die mijn thuis plekje overtreft. Ook mijn appartement zou ik niet snel met iets anders willen ruilen. Ik zal jullie spoedig voorzien van foto's en geschreven detail. Om eerlijk te zijn duw ik die berichtgeving telkens voor me uit, met vrees dat niemand me meer wil spreken als jullie zien en horen hoe geweldig het hier is. Bang dat die zegeningen de lange strijd doen vergeten. Na 31 jaar lijkt het eens een keer mee te zitten.
Met verworven goed volgt de vrees voor het behoud ervan. Daarom moet je nooit te rijk worden. Dat is net zo belangrijk als het voorkomen van armoede. Maar voorlopig heb ik nog genoeg ruimte om te vullen op dat gebied. Er breekt in  feite, na iets meer dan 2 twee weken hier te zijn een derde fase aan. De eerste stond in het teken van hier arriveren en het vinden van een plekje om te wonen.  De tweede, welke nu tegen haar einde loopt, betrof het vinden van een plekje om te werken en het waarborgen van continuïteit van mijn werk in NL. De aanstaande derde fase behelst het verankeren van mijn bestaan alhier, en de diepere integratie in de Thaise samenleving en cultuur.

3.1 Job

Het vinden van een baantje is om ontelbare reden van vitaal belang. Denk alleen al aan een permanenter visum bijvoorbeeld. Nu besta ik hier op een toeristen visum. Dat betekent dat ik iedere 30 dagen de grens over moet om een stempel te halen waarmee ik weer slechts een maand vooruit kan. Een ‘work permit’ echter, is van een structureler aard en kan worden vervaardigd wanneer een locale werkgever op papier wil getuigen mij niet alleen graag aan te willen nemen, maar ook instaat voor mijn integriteit en eerlijkheid. Het is voor de Thaien belangrijk om het prettige leven en de aangename omgang met mensen niet te laten verwateren, ook niet in het licht van economisch belang.  Zo’n brief is dus fel begeerd en maakt vele zaken makkelijker. Niet alleen verlaagt het de frequenties van de visa runs, ook de bank stelt additionele faciliteiten beschikbaar, zoals electronisch bankieren.  Ook is het als vreemde eend noodzakelijk om een regelmatige bron van inkomen te genieten, en het liefst genoeg om snel reserves aan te leggen, mocht het noodlot een keer toeslaan. Daarnaast verhoogt het je status en wordt het aanleggen van lokale contacten bevorderd.

Het battle plan: deur tot deur gaan bij de vele International Schools hier in Bangkok. En met ‘vele’ bedoel ik ook echt veel!. Dit heb ik niet zelf bedacht, maar als waardevolle tip gekregen van een van de twee veteraan expatriats waar ik eerder over schreef. Diens secretaresse heeft ooit gewerkt op een International School hier in Bangkok en wist te vertellen dat niet alleen men ‘omhoog zit’ voor personeel, ze betalen ook nog eens uitstekend, zelfs gemeten naar westerse standaarden. Beheersing van de Thaise taal is niet vereist, en bovendien lijkt het me geweldig om te doen. Omdat er zoveel van deze instellingen zijn vereist het wel enige (geografische) planning. Een goede voor selectie voorkomt wellicht teleurstelling of zelfs compleet falen van deze missie. Vergeet ook namelijk niet dat het verkeer in Bangkok onmogelijk is, met name in de spits uren. De afstand van je bureau ten opzichte van je bed is van grote invloed op de uiteindelijke haalbaarheid. Het is dus een kwestie van goed kijken naar de ligging. Tegen het verkeer in, of is juist iedereen aan het ‘commuten’ in die richting? Kun je met de skytrain of de boot, of ben je veroordeeld tot bus of taxi? En dan nog, is de school inderdaad betrouwbaar, betalen ze conform en is het een geschikte werk omgeving? En dan… Waar is de nood om personeel het hoogst? Research dus, een hoop ervan. En dan wordt het zweten op de straten van Bangkok, in de hoop niet al te veel afwijzingen te hoeven verwerken. Afwijzing namelijk, op welk gebied dan ook, doet altijd een deukje aan je moraal.

3.2 Taal

Het feit dat ik nauwelijks een woord Thais spreek begint heel erg vervelend te worden. Niet alleen is het om duidelijke redenen onhandig (kan ik deze allesreiniger nu wel of niet op porcelein toepassen?), ik maak me ook zorgen dat de warme gastvrijheid die de locale bevolking van mijn wijkje, welke nauwelijks Engels verstaan, op den duur gaat afkoelen. Ik ben erg dankbaar voor de gastvrijheid hier, ik wordt wel begroet door 10 verschillende mensen telkens als ik de deur uit loop. Als ze me zien terugkeren wordt ik vaak uitgenodigd voor een drankje of een hapje. Ik realiseer me dat dit heel bijzonder is, want er wonen meer ‘falang’ in mijn gebouw en ik heb nog nooit iemand naar ze om zien kijken. De taalbarriere baart me dus zorgen. De status is nu zo dat men hier in het Thais dan maar aan me vertelt wat ze die dag gedaan hebben, of de laatste roddels (‘gossip is een heel erg belangrijk sociaal fenomeen hier)aankondigen. Zo sterk wordt mijn aanwezigheid dus op prijs gesteld, en dat is uiteraard meer dan wederzijds. Maar dat zal niet eeuwig duren, als ik niet tenminste kan laten blijken dat ik een effort maak. Die effort echter, is niet geheel goedkoop naar Thaise standaarden. Ik heb natuurlijk wel een soort woordenboekje, maar er is me inmiddels op het hart gedrukt (tevens door de eerder genoemde westerse vrienden hier) dat het noodzakelijk is om te beginnen met een echte cursus. Thais is namelijk een taal van klanken. Een woord met de verkeerde intonatie uitgesproken, verliest al haar betekenis en herkenbaarheid. Dus studeren op een woordenboek leert je feitelijk niets, je doet enkel kennis op die je vervolgens moet afleren. Het advies is zelfs om te verzekeren dat ik les krijg van een vrouwelijke docent, omdat die een zuiverder stem hebben waardoor je de cruciale klanken goed kunt leren. Als klap op de vuurpeil geeft het ‘studeren’ aan een talen instituut soms ook het recht op een ‘student visa’, wat ook meteen het probleem van visa runs drastisch verkleint. De indicatie die ik kreeg is dat ik ongeveer 20 uur les nodig zou hebben, aangezien ik hier dagelijks omgeven ben door de taal. Thais kent nauwelijks grammatica (het vertrouwt immers op klank) en schijnt niet moeilijk te zijn. Zelfs het schrift niet, zo heb ik me met vebazing horen vertellen. Een kwestie van weten welk tekentje bij welke klank hoort en je bent al een heel eind.

3.3. Transport

Het is tegenwoordig erg lastig voor me om gefrustreerd te raken. Maar het bussen systeem hier krijgt het bij hoge uitzondering zo nu en dan voor elkaar. De kortste manier om dit te omschrijven kan ik ontleden uit een tekst die ik vond op het internet, met aanwijzingen voor bus transport. Er zijn namelijk verschillende kleuren bussen met vaak dezelfde nummers. En de bussen met dezelfde nummers, zo leerden de instructies me, ‘will usually follow the same route’.  Usually. Hoewel ik al blij mag zijn met Google Maps op mijn smartphone, welke me precies intrueert waar de bushalte is (deze zijn namelijk ook ‘ususally’aangegeven, maar regelmatig ook helemaal niet)  en waar ik uit moet stappen. Echter, maar al te vaak zit ik in de juiste bus en in de juiste richting, en klinkt in mijn oor ineens ‘Return to route!’. Met andere woorden, de bus rijdt doodleuk ineens de verkeerde kant op. En dan mag je terug zien te komen, want hetzelfde kan natuurlijk gelden voor alle andere bussen. Een geadviseerde bus hoeft niet per se je halte aan te doen, en dat weet je pas zeker na een uurtje wachten, want nogmaals, het verkeer is hier een drama en bovendien is de perceptie van tijd in Thailand alles behalve een exact begrip. Daarnaast is er nog een ander gegeven dat je in de problemen kan brengen. Afgelopen vrijdag avond keerde ik per bus terug uit de wijk Silom. Het was 23.00 uur en de rit zou ongeveer 45 minuten moeten duren. Ik stapte in, de condocuteur kwam naar me toe om me een kaartje te verkopen, en voor de zekerheid vroeg ik aan hem ‘Soi Ekamai?’, de straat waaraan ik woon. Mijn intonatie zal verkeerd zijn geweest en hij kniktje ‘ja.’ Hij zal het niet als vraag geinterpreteerd hebben. Het volgende probleem is namelijk dat ik een hogere status heb dan een bus conductuer. Als ik dus denk dat de bus naar Soi Ekamai gaat, mag hij me niet tegenspreken. Ook al gaat die bus daar dus niet naartoe!  En ik wilde al zo graag naar huis. Ik was enigszins verdwaald geraakt en, al realiseerde ik het me toen nog niet, begon een klein beetje verhoging te krijgen wat pas de volgende middag uitmondde in een koorts (die ik gelukkig in een middagje heb kunnen wegdromen en uitzweten, maar dat terzijde). Ik zat dus al ongemakkelijk en na een uur begon ik me af te vragen of ik mijn halte  niet had gemist. Mijn smartphone was namelijk leeg geraakt en Google’s verlossende woorden ‘get off at the next stop’ bleven dus telkens maar uit. Nog een half uur later zonk de moed me in de schoenen toen ik mijn opstap halte passeerde. Half 1 en nog een stap verder terug dan vanwaar ik was gekomen. Ik was pissed off! #$%&@ buspersoneel!

Eenmaal uitgestapt stak ik dus maar verslagen mijn hand omhoog, wat hier altijd promt resulteert in een taxi. En wat bleek: de rit naar huis duurde 15 minuten en kostte me nog geen euro 1,50. Maar goed, om 01.00 in de nacht kun je ook lekker doorrijden, op nagenoeg ieder ander moment van de dag is het onbegonnen werk.

Sowieso voel ik me enigszins incompleet door totaal niet zelfstandig aan het verkeer deel te nemen. Dat komt omdat het verkeer hier zo anders is geregeld. Niet alleen rijden ze hier links, er is in plaats van verkeersregels de algemene acceptatie van het gegeven dat men met zijn allen moet proberen het verkeer gaande te houden. Voorrang heb je dus als dat het beste uitkomt voor iedereen. Fietsen is hier gevaarlijk, zo wordt geadverteerd, omdat men nog niet echt aan dat fenomeen gewend is. Auto rijden is een vooralsnog zinloze ambitie. Maar een ‘motorbike’ (bromfiets) lijkt me ideaal. Je zoeft overal tussendoor, wordt gelijkwaardig geacht aan een vierwieler en bent daarmee zo vrij als een vogeltje. Zeker als ik straks verplichtingen op me neem die van me verlangen om op locatie present te zijn, is dit een must. Want vergis je niet, je kunt je nog zo deftig kleden, na 2 keer overstappen en 10 minuten lopen zweet je al als een otter. Nu heb ik daar wel enige verdediging tegen in mijn arsenaal, een element waarover ik later, tezamen met andere dagelijkse onderwerpen zal schrijven. Maar gegerandeerd: een scootertje houdt je wel fris en koel, ongeacht de afstand.

Kortom: nog een hoop te wensen en een hoop te doen.  

Bon appetit

Dinner @ 1,50 euro.

:-)

Sense & Simplicity

Het is verwonderlijk, als Nederlander, om te zien hoe eenvoudig bepaalde zaken hier in Thailand werken. Met name commerciele diensten die in NL een veelal bureaucratische uitvoering kennen. Ik speculeer dat de NL overheid zichzelf ten doel stelt om de privacy van haar burgers te reduceren. Ze willen weten waar je bent, wat je patronen zijn. Hier is de overheid eerder bezorgd om zaken als het censureren van wat je zegt en schrijft. En dat maakt het leven soms makkelijker.

Een OV-Chipkaart bijvoorbeeld. Genaamd Rabbit card in Bangkok. In NL heb ik getracht zo'n OV pasje te verkrijgen. Heb je die namelijk niet, dan betaal je het tweevoudige voor je treinkaartje. Duurt zeven werkdagen om zo'n pas aan te vragen en al je gegevens moet je prijsgeven. Het is persoonsgebonden, want men wil weten waar je telkens uithangt. In mijn geval werd de pas per post verstuurd, waar hij kwijtraakte. Na een termijn van zeven dagen in acht genomen te hebben kun je hem als verloren opgeven, en pas dan een nieuwe aanvragen. Die wordt opniew per post verstuurd en duurt weer zeven dagen om aan te maken. Die kaart heb ik dus nooit weten te realiseren. De Rabbit card daarentegen vraag je bij het loket aan en krijg je meteen mee. Zelfde principe, alleen zijn de prijzen die je via je Rabbit card betaalt gelijk aan die van een normaal kaartje. Er zijn geen persoonsgevens aan gekoppeld, en dus is er geen noodzaak tot pressie om een dergelijk stukje plastic aan te schaffen. Het is nu gewoon handig dat je nooit in de rij hoeft te staan en altijd toegang hebt tot alle vormen van modern vervoer.

Een ander voorbeeld is van vandaag, wanneer ik me meldde bij de bank voor een bankrekening. ING liet me namelijk bij de automaat in de steek waardoor ik eerst geld moest overmaken naar ABN Amro om het te kunnen opnemen. ING houdt vervolgens alles nog even lekker een dagje vast voor de rente. Uiteindelijk opnemen kost vervolgens 150 Baht per transactie, plus conversie kosten die de NL bank achteraf berekend, ook zo'n 150 baht. Neem je dus 3000 baht op, dan betaal je 10% kosten. Tevens krijg je tegenwoordig geen rente op je rekening en ook voor Thaise bedrijven is het handig, mochten ze willen bijschrijven of incasseren, ze via het locale banksysteem kunnen werken. Tel daar bij op dat er de kans bestaat dat volgend jaar de euro in waarde daalt. Nu is Obama nog druk bezig met het oplossen van 'the Fiscal Cliff' maar ik verwacht dat na 1 januari de VS de duimschroeven gaat aandraaien bij Merkel en Hollande. De sociale onrust die nu speelt, en de falende overleggen zijn denk ik goed voor de euro koers omdat het de financiele markten sterkt in haar hoop op een omslag van het austerity model naar een groei model. Dit is wat Obama zal gaan eisen volgend jaar. Problemen echter kunnen gaan ontstaan als Merkel haar electoraat niet zover krijgt dit te accepteren zonder gedwongen te worden onder dreiging van een conflict. Immers, de hulp die is verstrekt aan Griekenland wordt gebalanceerd door toekomstige belasting inkomsten, resulterend uit de fiscale annexatie van Griekenland. Binnen een groei strategie slaat de weegschaal ineens héél erg negatief uit. Maar bij U.S. foreign policy houdt men altijd de optie  'force on the table' en Obama dankt zijn succes op internationaal strategisch gebied voor een groot deel aan zijn duidelijke en onherroepelijke standpunten. Afgelopen zomer heeft hij het Frans-Duitse stel openlijk gewaarschuwd. Als de kerstboom straks weer in de kast staat, zal de toon ietwat strenger gaan worden. Na the cliff is Europa de grootste bedreiging voor de wereld economie, en niet in de laatste plaats die van de V.S. Onwaarschijnlijk dat het tot een echt conflict komt, maar je weet het maar nooit. En financiele markten, zo is uitvoerig bewezen, kunnen vreemde dingen doen op het moment dat vertrouwen wegvalt.

Een rekening bij de Bangkok Bank dus. En wat een droom. Je loopt naar binnen, met je toeristen visum, en je loopt naar buiten met een werkende bank kaart, savings & current account, plus een echt bankboekje! Geld dat je verplicht bent om te storten is ook direct weer op te vragen via de ATM's.

I LOVE IT!

Quote uit de Bangkok post

Staat in de krant vandaag in een artikel dat oproept tot meer beleefdheid  in de kritiek op de zittende premier.

"Satire is comedic art, driven by creativity, feasting on the sense of humor.

Constructive criticism is scientific exploration, driven by intellect and logic, an appetite of the want for better.

Complaints are democratic rights, driven by frustrations, a buffet of exasperations.

Vicious and derogatory insults are disgusting and despicable, driven by fear, hatred and anger - a dish of the lowest common denominator."

Take away breakfast

Alleen maar om jullie even jaloers te maken. 75 cent :)

Police expect 80,000 for Pitak Siam weekend rally

Tue, November 20, 2012 15:29:57 PMTop Stories

Police expect 80,000 for Pitak Siam weekend rally

Police expect 80,000-100,000 people will show up for the anti-government protest held by the Pitak Siam group this Saturday.Published: 20/11/2012 at 12:00 AMThat figure is double the number predicted by the National Security Council, which has estimated there will be about 40,000-50,000 demonstrators.Pol Maj Gen Adul Narongsak, deputy chief of Bangkok police, said yesterday protesters from distant provinces would reach the Royal Plaza on Friday night and protesters in Bangkok and adjacent provinces would enter the rally venue on Saturday morning.Pol Maj Gen Adul denied that police have tried to prevent demonstrators from entering the capital. He said police will operate checkpoints to search for weapons and ensure safety during the rally, not to prevent protesters from reaching the demonstration.Prime Minister Yingluck Shinawatra ordered police to prevent proponents and opponents of the government from confronting each other.Army chief Gen Prayuth Chan-ocha said there were no signs the protest would turn violent.He rejected ousted prime minister Thaksin Shinawatra's claim that soldiers were joining the anti-government movement."I've never told any soldiers to join the rally."One should verify his information before making any remark," Gen Prayuth said.Defence Minister ACM Sukumpol Suwanatat said yesterday military commanders have instructed their subordinates not to join the demonstration.The minister said a war room had been set up to monitor the Pitak Siam rally.National Security Council secretary-general Paradorn Pattanathabutr said he expects 40,000-50,000 protesters to join the rally. It would be a peaceful protest, he added.He said 50,000 security officers would be deployed.Pro-government red-shirt demonstrators would not be allowed to approach the rally venue at the Royal Plaza, he added.Lt Gen Paradorn said he has heard reports that 4,000-5,000 red T-shirts have been made for imposters who plan to disguise themselves as red-shirt supporters to instigate unrest. He warned that if the situation gets out of control, the Internal Security Act would be imposed.Pitak Siam leader Gen Boonlert Kaewprasit said the actions of his group would depend on the number of demonstrators. He pledged to end the rally at once if the crowd does not exceed 200,000 people. Gen Boonlert has set a target of 1 million people to join the rally. He said this will be Pitak Siam's last demonstration.**Download FREE & Hot mobile Game*คุณมี 3 ข้อความยังไม่ได้อ่าน! หมดอายุวันนี้!

Share your thoughts

Discussion 1 :20/11/2012 at 11:37 AMDiscussion 10, If soldiers vote at elections, then why they cannot join rally??.Discussion 2 :20/11/2012 at 10:53 AM"National Security Council secretary-general Paradorn Pattanathabutr said he expects 40,000-50,000 protesters to join the rally. He said 50,000 security officers would be deployed." That's funny, one security official for one protester! If NSA is deploying 50,000 police, we should expect more than 200000 protesters at least.Discussion 3 :20/11/2012 at 10:42 AMOne only needs to see the way people in this forum vote to see the obvious discontent people feelfor this governemnt .Yes I know Issan doesnt read the post .Discussion 4 :20/11/2012 at 10:26 AMThe entire equation of the purpose of this rally has changed in the past 24 hours. Yesterda Chalerm a top person in the democratically elected government, openly admitted that he is a servant of Thaksin. If you are out of touch, Thaksin is a convicted criminal by Thai law. Chalerm further said that he has always worked for Thaksin. A majority in the electiond does not give the government a right, to use tax payers money to serve their overseas master. So where do you go from here? Head for the 24 Nov rally, we do need change.Discussion 5 :20/11/2012 at 10:26 AM"Lt Gen Paradorn said he has heard reports that 4,000-5,000 red T-shirts have been made for imposters who plan to disguise themselves as red-shirt supporters to instigate unrest." The new Men In Black? Or could this simply be a bit of insurance policy PR? If any Red-shirted individuals are seen to cause trouble it won't really be a true Red Shirt, but a disguised agitator. Please, gimmeabreak.Discussion 6 :20/11/2012 at 10:17 AM100.000 or 400.000 it doesn't matter, the amount of Pitak Siam demonstrators will be higher than what Red/UDD never did...Discussion 7 :20/11/2012 at 09:51 AMI don’t think the protesters at least the majority wants to have a coup or going violent; I believe they just look for a way to express their feelings regarding Thai politics and performance of the Government. There is nothing wrong with this it’s democracy.Discussion 8 :20/11/2012 at 09:26 AMCould this be the chance for Demo party?Discussion 9 :20/11/2012 at 09:17 AMTS claims that soldiers are joining the rally and Gen Prayuth is quoted as saying "I never told any soldiers to join the rally". He is not a denying that soldiers are joining the rally, just saying its nothing to do with him.Discussion 10 :20/11/2012 at 08:31 AMFor the last rally, the police estimated 2000 and there were 20000, this time the police estimates 80000, if their basis for estimation is the same as last time then it will be a huge crowd.Discussion 11 :20/11/2012 at 08:28 AMDiscussion 6, I believe 200000 is a huge number..the red shurts have never got one quater of that number.Discussion 12 :20/11/2012 at 07:52 AMGov sponsored spin is at full speed on this. How do you draw an estimate? Have the police etc being doing surveys? Dis#2 your trolling again.Discussion 13 :20/11/2012 at 07:36 AMFirst the rally was to be called off if the crowd didn't hit 1 million - http://www.bangkokpost.com/news/local/319553/pitak-siam-will-end-rally-if-1m-target-not-met Now, it is 200,000. What will it be next?Discussion 14 :20/11/2012 at 07:36 AMThe large gathering of protestors are legitimate but can the organizer control the emotion and third parties trouble makers. I have not heard the Pitak Siam talk about the logistic in controlling the crowd. At least the PAD has better crowd control resources. There are playing with a possible uncontrollable situation. I can't feeling that they have started something but did not anticipate the large crowd and can't stop now. It's correct for the law enforcers to ensure sufficient manpower to made sure this will be peaceful.Discussion 15 :20/11/2012 at 06:35 AMAdding 50,000 policemen to this rally is not the answer for crowd control. It adds to the crowd. A couple of well placed fire trucks with high pressure water cannons would do the trick. And lets face it,if the red shirts show up , Bangkok police don't have a good track record of controlling them.Discussion 16 :20/11/2012 at 06:35 AM"The minister said a war room had been set up to monitor the Pitak Siam rally". A War Room!! Really!?! And there was me thinking we are all working towards reconcilliation. Oh well, just another fluffy image of Thailand being the hub of democracy and rule of law.Discussion 17 :20/11/2012 at 03:30 AM"Democracy's a little messier than alternative systems of government, but that's because democracy allows everybody to have a voice,That system of government lasts, and it's legitimate" ----President Obama on visit to Thailand I am think that it is good that people can protest whatever they want. If Pitak Siam protest get what it wants, a coup, then I am think protest like this will not be allowed in future. and to say that any foreign country that does not agree can go, is not good idea ka.Discussion 18 :20/11/2012 at 02:04 AM"One should verify his information before making any remark," Gen Prayuth said. Lt Gen Paradorn should heed this sound advise from his superior. It would suit him well.

From Bangkokpost.com

Jakuza & Recreation (Day 5)

Op dag vijf (eergisteren) ben ik in mijn appartement getrokken. Ik ben er ontzettend blij mee. En ik heb meteen een bijzonder verhaal.

Voor de entree reist een bord omhoog met de aanduiding 'swimming pool, fitness and J&R snooker'. Slechts enkele faciliteiten die het appartementen complex verschaft aan haar bewoners. Zwembad en fitness ruimte spreken voor zich, maar voor hen die zich afvragen wat snooker is: dat is een engelse biljart sport waar ik helaas geen talent voor heb maar in vroegere jaren dagelijks in heb getraind. Een leuke bonus dus om te weten dat ik deze oude hobby zo nu en dan weer eens kan uitoefenen.

Ik heb de faciliteiten in het gebouw nog niet bekeken en vandaar dat ik, toen ik gisteren avond terugkwam in mijn straatje en in een klein optrekje een groepje locals om een snookertafel heen zag lopen, ik concludeerde dat dit J&R snooker moest zijn.

Ik bleef even in de deur opening stilstaan om het spel gade te slaan en werd vrijwel direct uitgenodigd om een potje te spelen. Geen van de aanwezigen (een mix van mannen van middelbare en jong volwassen leeftijd) sprak ook maar een woord Engels, wat ik enigzins vreemd vond in een stad als bangkok. Dat heb je in het dagelijks leven toch wel enigzins nodig. Maar, lichaamstaal en competitie zijn universeel te verstaan en ondanks mijn gebrek aan talent en het feit dat ik al jaren geen keu meer heb aangeraakt waren de heren van middelbare leeftijd geen partij. Dat wekte interesse van de jongere gasten die zich vervolgens aandienden om het tegen deze 'farang' op te nemen. Een betere manier om mijn intreden in de buurt te maken kon ik me niet wensen, zo dacht ik.

Ik had echter een aanwezige van van dit etablissement nog niet ontmoet en toen deze uit een achterkamertje zijn intrede deed, realiseerde ik me direct dat dit niet de tafels van J&R snooker waren. Voor me stond een man van ongeveer mijn leeftijd, zonder shirt maar in een 'full body suit.' Een bodysuit betekent een lichaamsbedekkende tattoo, enkel afgesneden boven de ellebogen en onder de nek. Hier in Thailand worden deze permanente pakken maar in een branche gedragen. De maffia.

De maffia in Thailand is niet zo maar iets. Het bereik van hun invloed varieert enigzins per plaats. Buiten Bangkok zijn ze over het algemeen de baas over de locale autoriteiten. Michael, de Amerikaan die ik afgelopen week ontmoette op het treinstation had me al horror verhalen verteld over wat een kennis van hem was overkomen, op het eiland waar hij woont. Deze vriend was aangereden door een onverzekerde, beschonken taxi chauffeur die tegen het verkeer inreed. Nadat het slachtoffer ontslagen werd uit het ziekenhuis diende het taxi bedrijf een claim bij hem in a 30.000 baht voor de schade aan de auto. Toen het slachtoffer niet wilde betalen (meer in je recht dan hij kun je niet staan) kreeg hij bezoek van de politie. Die hebben hem medegedeeld dat hij moest betalen, en dat het bedrag inmiddels 300.000 baht was geworden. De man hield echter voet bij stuk. Het tweede bezoek van de agenten dat volgde bleef niet bij woorden en bovendien bedroeg de schuld nu 3.000.000 baht. Uiteindelijk is het met een sisser afgelopen nadat de politie macht van een ander eiland, dat minder in de greep van het Thaise syndicaat was, kon worden ingeroepen om hulp. In Bangkok beheerst de Thaise maffia de locale autoriteiten niet volledig. Ze hebben echter wel het volledige bezit van de tuk tuk, soi boy en taxi branche. Naast deze afpersingspraktijken is hun voornaamste activiteit echter de illegale lotto spelen en gokhuizen, met uiteraard de 'loansharking' dat daarbij komt kijken. Om een idee te geven van de bruto omzet: alleen al in de illegale loterij gaat meer geld om dan de Thaise staatsloterij. De maffia geeft namelijk betere kansen en zoals in ieder aziatisch land is gokken een volkssport.

Kortom, ik bevond me op precair terrein. Zoals bij de Yakuza moet je je body suit stukje bij beetje verdienen. Die van hem was een geheel complete saga van demonen, draken en slangen, en zelfs in kleur. En met dit plotselinge inzicht begon ik de samenstelling van het gehele gezelschap in een ander licht te zien. De ingekleurde man die zich nu, zonder me een blik te gunnen, naar de douche begaf aan de linkerzijde van zijn huis (jawel, ik stond dus onbewust in zijn woonkamer) was een onderbaas. De heren van middelbare leeftijd waren captains en daaronder vielen een handjevol soldaten die, nu ik er op lette, ongekleurde tatooages verborgen hielden onder hun kledij. Twee jongere jongens waren nog lager in rang en gedroegen zich ook iets anders dan de rest. Dit waren aspirant leden.

Nu heb ik al eens genoemd dat status, respect en gezichtsverlies zaken zijn die je kunnen maken of breken, tijdens je interacties met de Thaise cultuur. Gezichtsverlies veroorzaken voor een tuk tuk chauffeur kan je al een vervelend akkefietje opleveren. Gezichtsverlies bij dit gezelschap... Daar wil je niet aan denken. Ik kon nu dus niet meer weg. Nu het duidelijk was dat en bij wie ik te gast was kon ik niet zomaar de deur uitlopen alsof zijn huis er stond voor mijn willekeurige recreatie. Ik moest hem op zijn minst keurig bedanken. Het spel was nog gaande toen de Thaise versie van Tony Soprano gekleed en gedouched zijn zijn terugkeer maakte. Nog altijd zwijgend nam hij plaats in een stoel om te zien hoe ik ook dit potje wist te winnen. De dynamiek was inmiddels veranderd nu de baas er was. Van iedereen nam hij stapeltjes geld in ontvangst en terwijl hij stilzwijgend luisterde naar een onafgebroken, op ingetogen toon gesproken relaas van een van zijn captains. Hoewel ik er niets van verstond leek het me een soort briefing over de status quo van deze beginnende zaterdag avond. Het publiek dat zich rond de snooker tafel had ophouden begaf zich naar een tafel met whiskey, soda en eten. Ik besloot mijn mede speler te volgen en zag hem zijn keu aanbieden aan zijn baas. Deze gebaarde afwijkend, nee hij hoefde niet tegen die farang te spelen. De jongen liep door en nu stond ik recht voor de man. Enigzins nerveus maakte ik een gevaarlijke vergissing. Niet precies wetend welke houding ik me moest aannemen had ik het gebaar van mijn voorganger herhaald. Ik bood mijn keu aan waarop de baas onmiddelijk op sprong en de uitdaging aannam. En het laatste wat ik wilde is hem een match aanbieden!!! Er barstte een luid gejoel uit onder de aanwezigen en terwijl de baas een keu uit het rek pakte fluisterde iemand me alarmerend toe: "pi, pi, pi". En dat woordje ken ik toevallig: pi betekent iets als "baas." Bedankt, maar zover was ik al, dacht ik. Ik ben gewoon stom, stom, stom geweest!

Ik kon op dit moment alleen maar hopen dat Pi een natuur talent bezat voor dit britse spel. Want wat is erger, in termen van gezicht verlies? Onder mijn kunnen gaan spelen, zodat hij wint terwijl iedereen me heeft zien spelen? Is dat niet al een vorm van minachting? Maar hem verslaan leek me ook geen veilige weg naar huis. Ik wist het niet. Gewoon maar gaan spelen dacht ik en zorgvuldig mijn instinct volgen en proberen de sfeer goed aan te voelen. Beter authentiek te blijven in gevallen van twijfel, het instinct van dit soort mensen kun je denk ik nooit onderschatten.

Het beeld om me heen leek, naarmate het spel vorderde, zo uit een film te komen. Het leek alsof de halve buurt zich had verzameld in en om Pi's huis. En je kon ondanks de Thaise pop muziek een speld horen vallen. In heel Bangkok was op een zaterdag avond dit ineens 'the the place to be.' In how much trouble can a farang get?

Terwijl mijn score groeide begon ik ergenis in Pi's lichaamstaal te bespeuren. Onder zijn ijskoude voorkomen (nog steeds had de man geen woord tegen me gesproken!) begon iets te broeien en ik begon steeds meer te vermoeden dat de enige juiste strategie was om hem te laten winnen. De score was nu zodanig dat als ik de paar punten kon binnenhalen die tijdens mijn beurt voor het oprapen lagen, zijn kans op overwinning in het nauw zou komen. Ik besloot die te incasseren, zodat ik aan zijn reactie kon zien of ik me aan die conclusie kon commiteren. Ik zou dan daarna het spel 'weggeven' door vanalles bewust te missen. Maar zover kwam het niet. Pi riep een soldaat naar zich toe, drukte hem zijn keu in handen, en fluisterde hem iets in dat de het gezicht van de jongen angst oplegde. Gespannen nam hij het spel van Pi over. Gelukkig was dit wel een natuur talent en ik verloor zonder schijn van kans. Dit bracht een enorme opluchting door de zaal en mijn jeugdige tegenstander sprong juichend een gat in de lucht. Nog nooit heb ik een Thai een high five zien geven maar ik kreeg hem. Wat Pi hem ook gezegd had, zijn woorden hadden duidelijk het lot van de soldaat en de mijne aan elkaar verbonden. En we waren zojuist de dans ontsprongen.

Nu was de sfeer er een van opgelatenheid. De whiskey ging open en nadat ik een respectvolle buiging naar Pi maakte kreeg ik van hem het eerste glas. Er volgden er nog veel meer en met fascinatie heb ik het gezelschap mogen aanschouwen. Mijn goede sier was compleet toen ik besloot naar de seven eleven store te lopen, bewust in vertrouwen mijn tas achterlatend, om vier pakjes malboro te kopen als blijk van mijn dank en respect. De ontvangst van mijn geschenk was overdreven dankbaar, en daarmee kon ik berusten in de wetenschap dat de juiste balans was gevonden, ik ondanks de taal barriere mijn plaats kende en dankbaar was om in zulk groot gezelschap als dat van Pi te mogen verkeren. Deze farang begrijpt het tenminste. En daarmee kon ik veilig bedanken voor de volgende whiskey ronde, me excuseren uit dit gezelschap en me naar mijn appartement te begeven.

Welcome to the neighbourhood.

Bingo

Even een korte mededeling: ik heb een appartement!

Grand hi-tech tower in Sukhumvit. Precies in mijn budget, 5000tbh/mo. Met airconditioning en balkon met uitzicht. Huur is voor vier maanden met automatisch recht op verlenging. Te overzien mochten er toch dingen tegenvallen.

Een enorme opluchting en binnen drie dagen best netjes! Morgen trek ik in, heb al een deel van de deposit voldaan en morgen de rest.

Foto's en meer details volgen.

Bangkok news

US SECRET SERVICE STARTLED BY LIZARDS

Published: 16/11/2012 at 12:00 AMNewspaper section: News

United States Secret Service agents were taken aback on seeing large water monitors wandering the grounds of Government House during security inspections yesterday ahead of US President Barack Obama's visit.

They mistook them for the ferocious, carnivorous komodo dragons found in parts of Indonesia, a Government House source said.Thai officials calmed their nerves, explaining to them the creatures are relatively harmless.

Monitor lizards are commonly found at Government House as the compound is surrounded by canals.US embassy officials accompanying the team told the agents the reptiles could also be found at the US embassy office on Witthayu Road.

The US security officers also paid special attention to antique cannons at the Government House's lawn. They inspected them carefully and inquired about the objects.Thai officials told them the cannons are relics of the King Rama VI era and have no cannonballs. They were placed at the Government House for decorative purposes only.

Meanwhile, a US explosive ordinance disposal team said five locations which Mr Obama will visit during his two-day visit to Thailand starting Sunday have been thoroughly checked.

Day 2

Dag twee was heet. Warm en kleverig en ik had een hele hoop kilometers te maken. Gelukkig heb ik per toeval gisteren een paar goede keuzes gemaakt in warmte bestrijding, welke me vandaag gered hebben van een smeltingsdood. Daar, en over andere handigheidjes schrijf ik spoedig een apart verhaaltje. Business first.

Ik ben er vandaag op uit getrokken om appartementen te bezoeken. Het klinkt onrealistisch om te zeggen dat ik ontevreden ben 'omdat ik op de tweede dag in Bangkok nog steeds geen apartement heb gevonden', maar toch voelt het zo. Een beladen punt dus, en ik was daarom 'eager' om mezelf fysiek in de strijd te gooien en kamers te zien en handen te schudden. (Dat laatste natuurlijk niet letterlijk in Thailand.)

Gisteren heb ik al uitgevonden dat de wijk Silom (welke ik gisteren heb verkend, na advies van een local) een ultieme locatie is. Ik heb toch ook in Sukhumvit gekeken vandaag, omdat die twee wijken vrij dicht bij elkaar liggen en op elkaar lijken. Ik had vier bezichtigingen uitgestippeld en ben begonnen bij de verste van mijn hotel. Mijn hotel overigens, ligt erg ongunstig. Aan de andere kant van de stadskern dan Silom en Sukhumvit. Bovendien zit ik hier ver van het centrum. Maar dat is met de bus geen financieel probleem. De bus is overigens niet geprijsd á 0 baht, mijn gratis rit van vorige keer was toch een vriendelijk gebaar van het bus personeel. Desalniettemin, het kost dan in werkeijkheid nog steeds nagenoeg niets. 7 baht voor een hele lange rit.
Na de bus moest ik een klein stukje met de skytrain en daarna nog heel erg lang lopen door de zinderende hitte met een zware rugtas op mijn rug (laptop). De appartementen had ik geplot, zoals jullie eerder gezien hebben, in Google Maps en deze naar mijn telefoon gestuurd. Zo had ik een interactieve kaart met route beschrijvingen en afstanden. Dat laatste is erg handig omdat als het zo warm is (en zeker wanneer ook de luchtvochtigheid en de smog niveau's tegen het plafond aan zitten) die wandeling van drie kilometer die je normaal fluitend maakt een iets ander karakter krijgt. Ik weiger echter taxi's te nemen uit budget overwegingen en ook de motorbikes (ik ben vergeten hoe ze echt heten maar heb ze voor interne referentie omgedoopt tot 'soi boys'.) wil ik niet teveel inzetten, omdat die kleine beetjes ook optellen. Door goed de afstanden in te schatten kun je dus gericht kiezen wanneer je een motorbike neemt, en welke stukken van de route je gaat lopen. Het laatste versterkt je gevoel van conrole en zelfverzekerdheid door je eigen weg uit te kerven en zelfstandig af te leggen, zeker in zo'n megalomane stad als Bangkok.
Ik was dus blij om na 2 uur reizen aan te komen bij het appartementen complex. En meteen teleurgesteld omdat de receptie niet meer aanwezig was. Alleen in de ochtend, zo leerde ik van een locale bewoner. In de ochtend was ik nog bezig mijn hotel kamer te ruilen! Toen de beste man me zag inzakken trooste hij me snel door toe te voegen dat het er wel heel prettig wonen is, en zo zag het er ook wel uit. Morgen om 10 uur in de ochtend is een goede tijd om de receptie te treffen.

Op naar de tweede stop dus. Dit keer via metro en skytrain. Aldaar aangekomen kon ik ook direct weer vertrekken. 'We have no more room, sorry.'. Dit was eminder erg, omdat de reis korter was dit keer en mijn volgende bezichtiging ook dichter in de buurt lag. Bovendien was deze direct per metro te bereiken. Ik was alleen wel al uren lang op pad en de vermoeidheid begon te zueren. Maar met nul resultaat kon ik ook niet stilzitten. Verder dus. Ik vond snel een soi boy die me naar het trein station bracht, waar naast bovengrondse treinen, ook ondergrondse rails ontspringt.
Ik kocht een nieuw flesje water en ging even buiten zitten om mijn kaart bij te werken en te zien welke halte ik precies moest hebben (Google Maps geeft ook OV informatie aan). Daar kwam ik Michael tegen, een amerikaan van (schat ik) ongeveer mijn leeftijd die al een jaar in Thailand woont. Hij woont hier 15 uur vandaan op een eiland, daar hij een omgekeerde beweging had gemaakt dan die van mij. Van urban life in een 'big city' naar 'island life'. Klinkt ook logisch.
Het leuke van ons gesprek was echter dat ik toch steeds bevestigd wordt in mijn ideeen en strategie. Ik zei naar zijn idee niets vreemds en van bepaalde tactieken was 'ie zelfs onder de indruk. Dat soort signalen zijn belangrijk, en goed voor je moraal. Daarbij, weer een telefoon nummer om eventueel te bellen of om door gebeld te worden. Ook is het toch altijd fijn om te weten dat er meer mensen zijn die volstrekt hetzelfde idee hebben als ik, en het plan waar ik nu net aan begin al tot een succesvol einde hebben gebracht. Al een jaar een huis en inkomen en dagelijks genieten van de 'kleine dingen' als een tropisch eiland, gezond eten en vriendelijke mensen om je heen. Michael was niet de enige buitenlander die ik met een dergelijk verhaal ontmoette vandaag, bij de bushalte vroeg ik een (bleek later) Nepalese jongen om advies over buslijnen (er staat nergens aangegeven welke lijn waarnaartoe gaat. Je moet het 'weten'. Woont hier twee jaar, werkt in het centrum en heeft het naar zijn zin.

Na het vallen van de duisternis kwam ik uiteindelijk aan bij het derde apartement van de dag. Toen ik het metro station uit kwam lopen dacht ik onmiddelijk 'this is it.' Ik werd namelijk allereerst begroet door het aanzicht van een geweldige skyline, aangeboden door het business district dat op steenworp afstand ligt. Maar dichterbij waren het vooral weer de locale geuren, kleuren en geluiden waardoor (dit klinkt vreemd, maar is wel het hele punt van dit avontuur) ik me onmiddelijk thuis voelde.
Het appartement dat ik uiteindelijk bezichtigde was goed. Niet al te luxe maar wel ruim genoeg, en met een balkon dat opnieuw naar die skyline kijkt. Wat een uitzicht, zeker in het donker! Alleen de prijs was ineens een heel stuk te hoog. Miscommunicatie, want de 5000 baht varianten waren allemaal verhuurd. Volgende maand is de verwachting voor nieuwe 'vacancies'. Ook is het sterk rekening houden met afwezigheid van airconditioning voor die prijs. Toevallig kreeg ik gisteren dubbele gevoelens over airconditioning. Het voelt niet helemaal goed om je telkens krampachtig af te sluiten voor een onderdeel dat zo eigen is aan Thailand: de warmte. Anderzijds, de locale bevolking heeft het net zo warm als ik het heb, en ook voor hen is het onmogelijk om daar constant tegen te vechten. Maar goed, het is wel heel erg slecht voor de natuur en bovendien, de stroom moet je ook betalen, en die airco's die kunnen er wat van. Maar goed, totale verkoeling kun je altijd snel vinden door ergens naar binnen te lopen en een mango of coconut shake te bestellen in een gekoeld barretje of wat dan ook. Dan wordt een ventilator thuis een minder beperkende optie, zeker als je een balkon hebt en een beetje hoog zit. Maar dat is nu, tijdens de Thaise winter. In de zomer wordt het nog een stukje warmer en dan doe je wellicht gewoon geen oog meer dicht, ook al heb je alle ventilators in de wereld aan de rand van je bed staan. En dat is niet goed voor je professionele leven. Ik heb nog geen conclusie bereikt op dit punt. Ik vermoed nu wel dat de 5000 baht (125 euro) apartementen veelal zonder airco worden aangeboden. Met airco gaan we richting de iets luxerere varianten, van rond de 160 euro

Terug op straat kon ik niet anders meer dan iets te gaan eten. Ik was op. En het begon laat aan het worden. Bovendien had ik weer zoveel mooie vista's gezien vandaag op mijn tocht door Bangkok dat het mentaal ook wat langzamer begon te draaien. Wat een indrukken krijg je kado door hier rond te dwalen. Ik heb de vierde bezichtiging dus moeten laten gaan. Die doe ik morgen.

Het kost me moeite om mezelf ontevreden te voelen over vandaag, maar voldaan ben ik ook niet. Binnen 2 dagen een woning hebben is natuurlijk utopisch. Aan de andere kant, het is ook noodzaak om binnen een paar dagen iets te vinden. Leven in een hotel houdt heel snel op, zeker na alle onvoorziene visa kosten die mijn budget ietwat hebben beschadigd. Echter, effectief heb ik nog maar 1 appartement daadwerkelijk gezien dus je kunt moeilijk conclusies trekken.
Wat nu echter wel door mijn hoofd gaat is het volgende. Het ideale apartement is te vinden, alles wijst daarop, en niet in de laatste plaats iedereen die ik hier spreek bevestigt dit volmondig. Maar, om deze te vinden is er misschien iets meer tijd nodig dan een paar dagen. En wil je echt succes boeken (dit had Michael ook stellig ondervonden) dan helpt het als je een local als vriend hebt die even zijn gezicht kan laten zien bij de bezichtiging. Dan gaan er een paar extra deuren open en de prijzen naar beneden. Een Thai als vriend betekent dat gastvrijheid verlangt wordt. Het is een van die vele subtiele treden naar status in de Thaise maatschappij. Bevriend zijn met een local (en nog meer als deze ook maar een klein beetje aanzien heeft) geeft je status punten. Een treetje omhoog op de ladder. Maar ook dat kost tijd en vergt geluk. En die tijd heb ik niet zolang ik in een hotel zit.
Kortom, mijn gevoel zegt dat ik mijn strategie iets moet aanpassen. Niet rigoreus, maar wel een beetje. Ik ga daar deze avond even rustig over nadenken. Als ik er niet direct uitkom dan ga ik door op deze weg, dan komt de ingeving vanzelf. Ik kan bijvoorbeeld proberen om eerst een duurder apartement te nemen (wat nog steeds veel goedkoper is dan een hotel), en de optie te bedingen om die om te ruilen naar een voordeliger variant wanneer die vrij komt. Met een ontbindings clausule wanneer dat meer dan 2 maanden duurt. Wat ik ook kan doen is een korter contract nemen, per maand bijvoorbeeld. Is relatief duurder dan een langer contract, maar je bent dan later wel flexibel om naar een ander complex te verhuizen. Nadeel daarvan is dat veel apartementen geen short stay aanbieden, en zich enkel richten op long stay gasten. Ik kan ook proberen een deal met een normaal hotel te maken, maar dat heeft minder kans van slagen. Tien procent discount is denk ik al de max. En dat is niet genoeg.

Spannend dus. Maar heb wel genoten van deze dag. Heel hard gewerkt en heel veel gezien. Momenteel 'werkt het' eigenlijk wel een beetje. Ik voel me hier erg thuis, ik heb alleen maar leuke interacties met iedereen, nog nooit een naar contact gehad, zelfs niet met tuk-tuk chauffeurs of opdringerige verkopers. Ze zien heel snel dat je niet uit bent op waar veel andere toeristen hier wel op uit zijn, en dat waarderen ze. Dan vinden ze het net zo leuk om iets te horen over mijn land van afkomst als ik het vind om hen te horen vertellen over het leven in Thailand. Ook heb ik gisteren een gecoordineerde poging om mijn zakken te rollen verijdeld, wat me ook een goed gevoel gaf. 1 disaster avoided en meteen geleerd dat ik een strategie moet ontwikkelen om bank kaarten en cash te verdelen. Als als je geld wordt gestolen is dat erg, maar als ook al je passen weg zijn is het nog veel erger. Het heeft ook geen zin als je al je passen nog hebt, behalve die ene waar wat op stond. Schiet ook niet op. Dus een verdeling van middelen over 2 rekeningen en een prepaid mastercard is misschien handiger. Wordt aan gewerkt.

Voeg aan al deze positieve dingen straks nog een beetje taalbeheersing toe en misschien wat vriendschappen... Dan wordt het navigeren door de straten en de cultuur ongetwijfeld nog leuker en vruchtvoller. Maar eerst een apartement! (Erg ben ik he!)

There might be a storm coming

De Bangkok Post bericht vandaag overigens dat de Thai authorities 'on high alert' zijn nu het noodweer dat boven Vietnam zweeft mogelijk richting Thailand kan waaien als de wind vannacht draait. Momenteel halen de windstoten zo'n 55 mph.

Mudslides, flash floods and intensive, heavy rain zullen dan het weekeinde domineren. Chevron oil en PTT oil hebben 2000 hotelkamers geboekt ter huisvesting van het offshore personeel.

Hoop wel dat Air Force 1 kan landen zondag!

Day 1

Ik dacht bij het wakker worden de dag al verspeeld te hebben. Mijn wekker (telefoon) had buiten mijn weten om haar tijd terug gezet naar de Nederlandse. Toen ik wakker werd na een uitputtende reis (het vliegtuig deed nog een extra uur vertraging op op de runway, aangezien het eerdere defect niet naar tevredenheid van officials was opgelost en het toestel geen clearing kreeg om te vertrekken. Er moest nog iets onverstaanbaars worden vervangen. Maar better safe than sorry, dus geen klagen maar het was wel midden in de nacht toen ik aankwam. Dat terzijde, nadat ik me naar buiten had gehaast begon ik me pas 2,5 uur later af te vragen waarom het nog niet donker werd. Het moest toch al na achten zijn.... Toen ik op straat naar de tijd vroeg kreeg ik als een presentje mijn dag weer terug. Het was helemaal geen avond maar nog vroeg in de middag!

Die tijd heb ik meteen nuttig besteed. Ik hoorde van een taxi chauffeur op het vliegveld dat de wijk Silom goedkoper is dan de wijk Sukhumvit. Daarnaast is er in Silom, wat zowel een student als business district behelst, een prettiger balans tussen  buitenlanders (farang in het Thai, al kunnen ze ook in dit woord de 'r' niet uitspreken en klinkt dus als "falang") en locals. Positief nieuws dus, want Silom is nog dichter gelegen bij het centrum dan Sukhumvit. Ik weet nog niet waarom prijzen zo contra-intuïtief zijn. Verder van het centrum is duurder en wonen in bangkok soms goedkoper dan het platte land. Ik kan enkel nog speculeren maar ik vermoed dat het met de smog te maken heeft. Doordat bangkok een lange tijd organisch is gegroeid loopt het iedere dag helemaal klem in het verkeer. En dat zorgt voor bijna ongekend problematische smog niveaus. Maar ik ga dit verder uitzoeken. Dit alles betekent wel dat mijn appartementen kaart verminderd van toepassing is geworden. Ik zal opnieuw moeten gaan researchen en aangezien Sukhumvit meer buitenlanders aantrekt is dat via internet misschien iets lastiger. Op internationale websites gaat het meestal over sukhumvit.

Silom is een kwartiertje lopen vanaf het centrum, waar ik me bevond. Ik had weliswaar geen adressen daar maar kon op zijn minst gaan kijken. De buurt lijkt me fantastisch kan ik je melden. Mooie skyline door het omliggende business district. Maar van binnen is het erg lokaal, met een lokale bevolking en een gigantische fruit en voedselmarkt in de open lucht. Even verderop heb je een grote 24/7 mega store complex en ook 24/7 burger kings, pizza huts en 'Micky-D's'. Skytrain en metro system doorkruisen Silom allebei en ook per auto, bus en te voet is alles perfect bereikbaar. Ik heb de metro en skytrain verbindigen op de terugweg uitgeprobeerd.

Ik meldde eerder dat een buskaartje omgerekend 3 eurocent kost. Inmiddels hebben ze geloof ik helemaal de prijs geschrapt. Ik hoefde voor de bus niet te betalen. Ik dacht dat dit een vriendelijk gebaar was, en dit vermoed ik nog steeds, maar ik hoorde volgens mij iemand zeggen dat de bus  "0" baht kost. Maar ik weet het nog niet zeker.

Om maar meteen de taal barrière aan te vallen heb ik een soort thais voor beginners bij een boekhandelaar op straat aangeschaft (ja Weemoedt, je weet niet wat je ziet hier, men houdt van lezen en mooie boeken en lees voer is overal). Ik heb nog post it notes bij me en ik ga alles wat los en vast zit in mijn appartement straks daarmee beplakken. Thais voor lamp, deur, spiegel, etc. Als die woordjes door het dagelijks contact zijn ingedaald, maak ik post-it's met vertalingen voor zinnen als  'kun je het zien?', 'een fijne dag gewenst' en 'je ziet er goed uit.' Ik denk dat ik op die manier efficient een eerste stap kan zetten on de taal te leren. In feite als een multi task want de briefjes leren me de taal terwijl ik voor de spiegel sta, de deur uit loop etc.

Verder heb ik nu hi speed internet op mijn telefoon. Ik heb ook een thais nummer, welke ik niet op dit blog en in het openbaar zal vermelden. Skype heb ik getest in een telefoongesprek naar mijn vader en we waren beide verbaasd over de uitstekende kwaliteit. En dat vanaf mijn telefoon. Super goed en gratis. Dat voelt als een overwinning want daarmee kunnen we ook casual contact houden zonder financieel geruinieerd te worden door de hoge kosten per minuut.

Met mijn telefoonnummer heb ik contact kunnen leggen met een mij nog onbekende vriend van een vriend van mij. De eerste woont al 20 jaar in Thailand en wil me graag wat tips geven of vragen beantwoorden. Hij woont buiten Thailand maar is wellicht dit weekeinde in Bkk.

Busy day dus, zeker als je bedenkt hoeveel ik gelopen heb vandaag en bij welke temperatuur! Morgen gebruik ik deels om een 'werk routine' te testen waarbij ik met mijn laptop ergens in bkk ga zitten werken. Dat wil ik straks dagelijks doen zodat mijn appartement een plaats van rust kan zijn en niet verward raakt met de identiteit van een kantoor. Ik wil ook mijn exposure naar mensen in het algemeen maximaliseren en de hele dag buiten werken is misschien slim. De taak is morgen echter om een nieuwe kaart te maken in de ochtend en dan in de middag appartementen te bezoeken. De meest begeerde probeer ik in de avond te doen, zodat ik zeker weet dat er wel of geen kakkerlakken in hetzelfde appartement wonen. Dat zie je meteen als het licht aangaat namelijk. Ik kondig mijn bezichtigen dan ook niet aan. Anders sprayen ze misschien even snel wat insecticide onder het bed, voordat ik kom.

Untill tomorrow, het is hier nu 22.43. Ik wens jullie een hele fijne afsluiting van de middag en later de dag.

Politics

Tijd voor politiek. De Bangkok post heeft goed en slecht nieuws vandaag. Het goede: "U.S. President Barack Obama will be granted an audience with His Majesty the King on Sunday [..]". Ik las dat er o.a. een toespraak op de agenda staat over de U.S.'s Trans Pacific Partnership, een (volgens de bk post) controversieel free trade agreement waar Thailand aan mee doet. Ik ga dus even uitzoeken of er een gelegenheid is om een publiek optreden, als deze er is, bij te wonen en de POTUS live in actie te zien.

Zondag de 24e zal Bangkok ongetwijfeld in het nieuws komen. Er is een massa protest georganiseerd door de red shirts (zie de Cheat Sheet voor info). Met massa bedoel ik 70.000 mensen en er wordt serieus rekening gehouden met een coup. Vanuit de red shirt organisatie wordt gezegd dat een confrontatie met yellow shirt demonstranten, welke tevens verwacht worden de straat op te trekken, door strategische locatie keuze getracht vermeden te worden. Echter, de bangkok post heeft uitgerekend dat bij een degelijke opkomst de gekozen locatie niet genoeg ruimte heeft en de 'overflow' het ruimschoots haalt tot aan het parlementsgebouw. De inzet is dus niet misselijk en de retoriek ook niet. Vorige keer dat dit gebeurde (2010) liep het aardig uit de hand. Het broeit politiek gezien erg hier en als een vulkaan barst het om de zoveel jaar kennelijk uit, eindigend in het omver werpen van de zittende leiders. Dat wordt denk ik best spannend.

Looking good

We hebben een vliegtuig! En zo te zien doet 'ie het ook nog.

In de tussentijd even gedouched, ze hebben hier betaalde douches met alle voorzieningen en gratis douches zonder voorzieningen. In m'n handbagage zit natuurlijk geen shampoo en dat is dan ineens heel duur en lastig om te regelen. Maar, toen ik een schoonnmaker om raad vroeg leidde hij me snel door de kelders van het vliegveld heen, sprong op een verhoging, duwde het systeem plafond omhoog en presto. Kwam zo een fles shampoo naar beneden vallen. Gratis. Dus ik ben nu fris en fruitig, wel doorvoed na 2 gratis excuus maaltijden van de Airline en met het restantje arabierengoud (een paar euro vreemd geld waar ik niets meer aan heb) was de schoonmaker dol gelukkig.

On we go.

Solved

Dear Ms. Phatcharee,

Thank you so much! My flight just got delayed again, so it will now be even later for me to arrive. I am very relieved to know I am welcome at all hours.

I do not have a booking number. However, my passport number is ######

Thank you and with best regards,

Oscar van Wijk

---------------------

Dear Oscar van Wijk Thank you for yor email. Can I have your booking number or name of reservation please for recheck again

please do not worry because we are service all the times. Looking forward to service you soon.

Best regards, Miss Phatcharee Reservation Officer

Khaosan Palace Hotel 139 Khaosan Road, Phra Nakorn Bangkok 10200 Thailand Tel:+66(0)2282-0578 Fax: +66(0)2280-3071 Web: http://www.khaosanpalace.com Office hours: 9 a.m. – 6 p.m. Khaosan palace hotel is a part of KPL Group. The large hotel Chain in Banglumphu,Bangkok,Thailand

Join Khaosan palace Hotel’s Facebook on: https://www.facebook.com/Khaos anPalace

+2

Nog 2 uur extra te pakken. Wordt nu 15.00 uur ipv 13.00 uur. "But it will fly today" wordt nu gezegd. Maw die 15.00 uur hoef je ook niet serieus te nemen, they have no clue at all. Anyway, opgaaf van reden is "technical difficulties" dus ik heb zoiets van... Doe maar rustig aan, liever wat tape teveel dan straks ineens een vleugel te weinig. Echter, hotel kan ik schudden denk ik want ik kom nu echt midden in de nacht aan. Ga t wel proberen maar kans is klein.

Van dit soort dingen wordt je moe, en dat is prima want als het vliegtuig dan komt kan ik wellicht makkelijker slapen en kom ik uitgerust aan. Dan kan ik bangkok at night wel wagen, anders blijf ik op het vliegveld aldaar en trek ik er bij daglicht op uit.

Tijd genoeg om erover na te denken iig.

Video

Killing time, heb een paar video's ge-upload naar Youtube. Opgenomen tijdens het dwalen door Abu Dhabi Airport.

 http://www.youtube.com/watch?v=4ULxZNcDWak


http://www.youtube.com/watch?v=z3t61iDvLY4

Dit is het geworden

Dear Khaosan Palace,

I have stayed at your hotel 2 years ago, before the renovation and I enjoyed my stay very much.
I am now on my way back to Thailand, I am at Abu Dhabi Airport but my flight to Bangkok just got delayed. I am afraid I will be in Bangkok very late at night.

Is it possible to come to Khaosan Palace this night (maybe around 12.00 at night but if I am unlucky, it may be later) and book the hot deal room you currently have on offer? At the airport I cannot do an online booking but off course I can pay cash at arrival. It would help me a great deal if I can stay the night at your wonderful hotel.

Best regards,

Oscar van Wijk

Hopen op een goed antwoord. Rit naar Khaosan is iets duurder dan naar Sukhumvit (waar mijn initiele hotel is) maar via hun aanbieding is de kamer wel cheap. En ze zijn gegarandeerd goed. Nu hopen dat ik er terecht kan.
http://www.khaosanpalace.com/room.html (double king room is nu THB 650.

Nachtwerk

Vlucht naar Bankok is vertraagd. Ipv. 10.40am wordt het 1pm.
Dat wordt dus nog leuk, want dat betekent dat ik rond 22.30 op Bankok International aankom, en daar ben ik niet binnen 5 minuten weer uit, dus dat wordt hotel scouting in the middle of the night in Bangkok met 30kg bagage om mijn lijf.

Ik denk namelijk niet dat mijn reservering bij Intercourt dit tijdstip aankan.

Heb een 'free lunch' gekregen van de Airline... Die maaltijd en de extra tijd ga ik maar even gebruiken om na te denken en/ of een ander hotel te zoeken.

Blog updates gisteren t/m vandaag

Ik heb per ongeluk mijn blog posts die ik onderweg samenstel naar mijn test blog gestuurd, in plaats van dit blog.

Je kunt ze lezen op dit adres: http://bkkentropy01.blogspot.com/

Met excuses, vanaf nu stuur ik mijn inzendingen weer naar dit weblog. Bovenstaande adres is dus enkel om de verloren berichten alsnog te lezen. Zal even uitzoeken hoe ik die posts kan verplaatsen.

Hotel reservering verzocht (per email) voor Intercourt hotel, deze staat tevens op mijn kaartje van long-term apartments dus dat is onderdak en eerste bezichtiging in 1 klap.

Niet te ver van het vliegveld, niet te ver van het centrum en in de buurt van de appartementen die ik in de dagen na aankomst ga bekijken. Nu hopen dat er geen kakkerlakken op me zitten te wachten in de hotel kamer....

Ik ga proberen tijdens het wachten en indien verbonden met het internet updates te sturen naar dit weblog. Ik ben c.a. 1,5 dag onderweg, het zal nacht zijn wanneer ik in Bangkok aankom. In de Bangkok Cheatsheet staat overigens ook een link naar een flight tracker.

Tot snel!

Apartment scouting

Mijn eerste en vrijwel enige prioriteit vanaf het moment dat ik in Bangkok land, is een plekje om te wonen.
Huur prijzen zijn zeer aantrekkelijk in Thailand, en iedere dag in een hotel is daarmee verspilling van schaarse middelen.

Ik heb een kaart gemaakt waarop ik kandidaat appartementen heb 'geplot'. Meer informatie over de appartementen vind je op www.thaiapartment.com, in de <5000 THB sectie. Deze kaart echter, maakt het makkelijker voor mij om strategische postities te kiezen van bijvoorbeeld mijn hotel, zodat ik alvast een gevoel krijg over de buurt zoals hij is overdag en 's nachts (kan erg verschillen) en zodat ik efficient mijn bezichtigingen kan plannen.

Pas als ik een appartement heb gevonden, kan ik 'settlen'. Het adres e.d. heb ik nodig voor Thais papierwerk en daarmee al mijn vervolg acties. Al mijn focus zal dus liggen op dit punt, in de eerste paar dagen na aankomst.