To Bangkok (Overstay part III)

Er wonen vele buitenlanders hier in Thaiand, uit alle hoeken van de wereld. Het begin van hun verhaal is altijd hetzelfde. Toevallig Thailand een keer aangedaan voor studie, werk of recreatie en plotseling werden ze gegrepen. Meestal is het Bangkok die de boodschap bezorgt. Sommigen van ons horen hier. Wat dat precies is, wat het betekent of waar het vandaan komt. Niemand die het weet, denk ik. Het overkwam mij in 2010 en iedere dag daarvoor en sindsdien overkomt het anderen.

In de bus naar Cambodia kwam er een 52-jarige Oostenrijker naar me toe. Hij wist niet wat er met hem aan de hand was. Het enige dat hij me (ongevraagd) kon vertellen waren zijn omstandigheden thuis, en welke mogelijkheden om te ontsnappen uit Oostenrijk hij tot nu toe had kunnen bedenken. Hij had geld, en zijn verplichtingen waren, volgens hem, telkens voor een aantal maanden te onderbreken. Of zou hij hier werk kunnen vinden? Maakt niet uit wat… Hoe lang was ik hier al? Hoe had ik het voor elkaar gekregen? Hier stond voor me, in dezelfde staat van verwarring en ontzag voor wat zich hier bevind, de volgende immigrant. Net als ik 2 jaar geleden. ‘Just do it’ was het enige advies dat ik hem kon geven. ‘Come here, hit the pavement from day one, knock on doors and the right ones will eventually open for you.’ En dat is waar. Als Bangkok één ding doet iedere dag, dan is het wel het bieden van bevrediging voor iedere smaak, iedere wens en ieder denkbaar menselijk doel. Daarom is het hier zo druk, is het zelfs ‘s nachts een ongelooflijk kabaal en af en toe simpelweg…. Crazy. Het is aan het individu namelijk, om zijn of haar keuze te maken. ‘Be careful what you wish for, in Bangkok you will get it.’ En soms lijkt het alsof Bangkok er reeds vanuit gaat dat zij die hier komen, ook weten wat ze zoeken. Ze lijkt haar antwoord op al onze begeerten moeiteloos te produceren, maar biedt haar schatten slechts éénmaal aan. Sla het af, en het is weg. Easy go. Easy come is goed verhulde schijn. Daarom gaat alles hier zo snel, waren mijn baan en mijn appartement  beiden in 2 dagen geregeld. Het was precies wat ik zocht en ik wist het gelukkig te herkennen.

Voor hen die niet weten wat ze willen, is het cruciaal voor je overleving om tenminste te weten wat je niet zoekt. Anders raak je verdwaald in Bangkok’s labyrint van beloften en subtiele onderstromingen achter al dat op het eerste gezicht zo simpel en duidelijk lijkt. Iedere falang heeft zijn of haar eigen Thailand. Want iedere falang heeft een eigen opvatting over wat het ideale leven zou moeten zijn. Maar allemaal zijn ze het eens over waar dat leven te vinden is. Thailand.

Waarom heb ik dan in godsnaam nooit uitgezocht hoe een visum hier werkt? Die vraag heeft me een paar dagen bezig gehouden, en dat begon toen ik hier om half 2 ‘s nachts de supermarkt binnenliep. Nadat de bus, die de vorige dag mijn eigen Soi Ekkamai als vertrekpunt had genomen, als eindbestemming Mo Chit koos. Same same, but very different. Ja, Mo Chit heeft een busstation en is een wijk in Bangkok, maar wel een heel eind verwijderd van Sukhumvit, mijn vertrekpunt en het disctrict waar ik woon. Op het laatste nippertje kon ik de laatste Skytrain induiken, ‘Windows is shutting down’ toonde al op de borden van het perron. Dat was even geluk hebben want na 12.00uur wordt openbaar vervoer een stukje lastiger in deze metropool. En ik moest onderweg mijn weekeindboodschappen nog doen, anders kon ik niet douchen… en daar was ik sterk aan toe.

‘Sawa dee kaa’ groette de kassadame, midden in de nacht en met haar warmste glimlach en een beleefde buiging, zodra ze me de winkel in zag lopen. Foodland heet deze supermarkt en het is een genot voor iedere buitenlander. Virginia Ham (75 cent/ 100g), Frans stokbrood, vers gebakken. Goudse kaas, Edammer, drop, chocola, chips…. Voor al die momenten dat je even geen rijst meer lust.

‘Can you imagine ever having to go back to Holland?’ vroeg ik 2 dagen later aan mijn zakenpartner, die een tijdje in Nederland heeft gewoond en van origine uit België komt. We spreken overigens nooit Nederlands tegen elkaar, op een of andere manier is je moedertaal (tenzij deze Engels is) iets dat de meeste falang als eerste afleren.
‘Oh, please…’ kreeg ik als antwoord terug. Met bijpassend lachje. Hij had me net gevraagd hoe de visa run was gegaan en ik had hem verteld dat deze om 06.15 begonnen was en om 01.30 eindigde in Foodland.
‘What happened?’
‘I don’t know, they just kept sending me back and forth for more stamps and more papers. But the funny thing is… I still don’t understand why I didn’t just do my fucking homework! I mean, I had it coming. If anything I should have researched, it’s this. My right to stay here!’
‘Yeah, I know’ antwoordde hij. ‘You weren’t interested.’

I wasn’t interested. Interessante woordkeuze. Bangkok is, na wellicht het leven zelf, het grootste geschenk dat me ooit is aangeboden. En het is tijd om dat te aanvaarden. Om te beseffen dat waar geluk echt mogelijk is, en niet alleen voor anderen.  Bangkok biedt het je maar 1 keer aan en ik was nog maar net op tijd om het me te beseffen. In Bangkok kan alles, zolang je niet tegen de manier der dingen ingaat. Zie je, ik had binnen no-time mijn stempels kunnen hebben. 200 baht, 300 baht, ik had op mijn krukje kunnen blijven zitten naast de zonnende officieren terwijl een van hen de boel ging regelen. Kokosnootje erbij… Visum is klaar terwijl u wacht. Is dat corruptie? Same, same but different. Want uit het raam van mijn bus, kijkend naar een halfnaakte moeder met een in vodden gekleed kind, slapend over haar schouder… Verweesde kindjes, slapend in stoffige portieken… Denk je dat die 200 of 300 baht verspild zal worden in zulke grenzeloze armoede? De vorm van armoede die je kunt ruiken, een soort ochtendnevel die maar niet opstijgt, hoe ver de dag ook vordert? Er zijn mensen die ergere dingen doen om aan eten te komen dan het verlenen van een onofficiële dienst, of in het ergste geval het verkopen van een nep-stempel voor een habbekrats. In dat licht, ben ik dan ook niet een klein beetje een ATM? Is dat dan niet het minste dat ik voor ze terug had kunnen doen, in ruil voor het recht om op ieder moment van de dag Foodland te kunnen betreden? En wat zette ik op het spel? Een fantastische baan, geweldige vrienden, palmbomen voor mijn raam, vers fruit op iedere hoek van iedere straat en het lekkerste eten ter wereld, wat je smaak ook is? Bankok heeft het allemaal, remember?

Trust me, Bangkok… I’m interested.