Day 2

Dag twee was heet. Warm en kleverig en ik had een hele hoop kilometers te maken. Gelukkig heb ik per toeval gisteren een paar goede keuzes gemaakt in warmte bestrijding, welke me vandaag gered hebben van een smeltingsdood. Daar, en over andere handigheidjes schrijf ik spoedig een apart verhaaltje. Business first.

Ik ben er vandaag op uit getrokken om appartementen te bezoeken. Het klinkt onrealistisch om te zeggen dat ik ontevreden ben 'omdat ik op de tweede dag in Bangkok nog steeds geen apartement heb gevonden', maar toch voelt het zo. Een beladen punt dus, en ik was daarom 'eager' om mezelf fysiek in de strijd te gooien en kamers te zien en handen te schudden. (Dat laatste natuurlijk niet letterlijk in Thailand.)

Gisteren heb ik al uitgevonden dat de wijk Silom (welke ik gisteren heb verkend, na advies van een local) een ultieme locatie is. Ik heb toch ook in Sukhumvit gekeken vandaag, omdat die twee wijken vrij dicht bij elkaar liggen en op elkaar lijken. Ik had vier bezichtigingen uitgestippeld en ben begonnen bij de verste van mijn hotel. Mijn hotel overigens, ligt erg ongunstig. Aan de andere kant van de stadskern dan Silom en Sukhumvit. Bovendien zit ik hier ver van het centrum. Maar dat is met de bus geen financieel probleem. De bus is overigens niet geprijsd á 0 baht, mijn gratis rit van vorige keer was toch een vriendelijk gebaar van het bus personeel. Desalniettemin, het kost dan in werkeijkheid nog steeds nagenoeg niets. 7 baht voor een hele lange rit.
Na de bus moest ik een klein stukje met de skytrain en daarna nog heel erg lang lopen door de zinderende hitte met een zware rugtas op mijn rug (laptop). De appartementen had ik geplot, zoals jullie eerder gezien hebben, in Google Maps en deze naar mijn telefoon gestuurd. Zo had ik een interactieve kaart met route beschrijvingen en afstanden. Dat laatste is erg handig omdat als het zo warm is (en zeker wanneer ook de luchtvochtigheid en de smog niveau's tegen het plafond aan zitten) die wandeling van drie kilometer die je normaal fluitend maakt een iets ander karakter krijgt. Ik weiger echter taxi's te nemen uit budget overwegingen en ook de motorbikes (ik ben vergeten hoe ze echt heten maar heb ze voor interne referentie omgedoopt tot 'soi boys'.) wil ik niet teveel inzetten, omdat die kleine beetjes ook optellen. Door goed de afstanden in te schatten kun je dus gericht kiezen wanneer je een motorbike neemt, en welke stukken van de route je gaat lopen. Het laatste versterkt je gevoel van conrole en zelfverzekerdheid door je eigen weg uit te kerven en zelfstandig af te leggen, zeker in zo'n megalomane stad als Bangkok.
Ik was dus blij om na 2 uur reizen aan te komen bij het appartementen complex. En meteen teleurgesteld omdat de receptie niet meer aanwezig was. Alleen in de ochtend, zo leerde ik van een locale bewoner. In de ochtend was ik nog bezig mijn hotel kamer te ruilen! Toen de beste man me zag inzakken trooste hij me snel door toe te voegen dat het er wel heel prettig wonen is, en zo zag het er ook wel uit. Morgen om 10 uur in de ochtend is een goede tijd om de receptie te treffen.

Op naar de tweede stop dus. Dit keer via metro en skytrain. Aldaar aangekomen kon ik ook direct weer vertrekken. 'We have no more room, sorry.'. Dit was eminder erg, omdat de reis korter was dit keer en mijn volgende bezichtiging ook dichter in de buurt lag. Bovendien was deze direct per metro te bereiken. Ik was alleen wel al uren lang op pad en de vermoeidheid begon te zueren. Maar met nul resultaat kon ik ook niet stilzitten. Verder dus. Ik vond snel een soi boy die me naar het trein station bracht, waar naast bovengrondse treinen, ook ondergrondse rails ontspringt.
Ik kocht een nieuw flesje water en ging even buiten zitten om mijn kaart bij te werken en te zien welke halte ik precies moest hebben (Google Maps geeft ook OV informatie aan). Daar kwam ik Michael tegen, een amerikaan van (schat ik) ongeveer mijn leeftijd die al een jaar in Thailand woont. Hij woont hier 15 uur vandaan op een eiland, daar hij een omgekeerde beweging had gemaakt dan die van mij. Van urban life in een 'big city' naar 'island life'. Klinkt ook logisch.
Het leuke van ons gesprek was echter dat ik toch steeds bevestigd wordt in mijn ideeen en strategie. Ik zei naar zijn idee niets vreemds en van bepaalde tactieken was 'ie zelfs onder de indruk. Dat soort signalen zijn belangrijk, en goed voor je moraal. Daarbij, weer een telefoon nummer om eventueel te bellen of om door gebeld te worden. Ook is het toch altijd fijn om te weten dat er meer mensen zijn die volstrekt hetzelfde idee hebben als ik, en het plan waar ik nu net aan begin al tot een succesvol einde hebben gebracht. Al een jaar een huis en inkomen en dagelijks genieten van de 'kleine dingen' als een tropisch eiland, gezond eten en vriendelijke mensen om je heen. Michael was niet de enige buitenlander die ik met een dergelijk verhaal ontmoette vandaag, bij de bushalte vroeg ik een (bleek later) Nepalese jongen om advies over buslijnen (er staat nergens aangegeven welke lijn waarnaartoe gaat. Je moet het 'weten'. Woont hier twee jaar, werkt in het centrum en heeft het naar zijn zin.

Na het vallen van de duisternis kwam ik uiteindelijk aan bij het derde apartement van de dag. Toen ik het metro station uit kwam lopen dacht ik onmiddelijk 'this is it.' Ik werd namelijk allereerst begroet door het aanzicht van een geweldige skyline, aangeboden door het business district dat op steenworp afstand ligt. Maar dichterbij waren het vooral weer de locale geuren, kleuren en geluiden waardoor (dit klinkt vreemd, maar is wel het hele punt van dit avontuur) ik me onmiddelijk thuis voelde.
Het appartement dat ik uiteindelijk bezichtigde was goed. Niet al te luxe maar wel ruim genoeg, en met een balkon dat opnieuw naar die skyline kijkt. Wat een uitzicht, zeker in het donker! Alleen de prijs was ineens een heel stuk te hoog. Miscommunicatie, want de 5000 baht varianten waren allemaal verhuurd. Volgende maand is de verwachting voor nieuwe 'vacancies'. Ook is het sterk rekening houden met afwezigheid van airconditioning voor die prijs. Toevallig kreeg ik gisteren dubbele gevoelens over airconditioning. Het voelt niet helemaal goed om je telkens krampachtig af te sluiten voor een onderdeel dat zo eigen is aan Thailand: de warmte. Anderzijds, de locale bevolking heeft het net zo warm als ik het heb, en ook voor hen is het onmogelijk om daar constant tegen te vechten. Maar goed, het is wel heel erg slecht voor de natuur en bovendien, de stroom moet je ook betalen, en die airco's die kunnen er wat van. Maar goed, totale verkoeling kun je altijd snel vinden door ergens naar binnen te lopen en een mango of coconut shake te bestellen in een gekoeld barretje of wat dan ook. Dan wordt een ventilator thuis een minder beperkende optie, zeker als je een balkon hebt en een beetje hoog zit. Maar dat is nu, tijdens de Thaise winter. In de zomer wordt het nog een stukje warmer en dan doe je wellicht gewoon geen oog meer dicht, ook al heb je alle ventilators in de wereld aan de rand van je bed staan. En dat is niet goed voor je professionele leven. Ik heb nog geen conclusie bereikt op dit punt. Ik vermoed nu wel dat de 5000 baht (125 euro) apartementen veelal zonder airco worden aangeboden. Met airco gaan we richting de iets luxerere varianten, van rond de 160 euro

Terug op straat kon ik niet anders meer dan iets te gaan eten. Ik was op. En het begon laat aan het worden. Bovendien had ik weer zoveel mooie vista's gezien vandaag op mijn tocht door Bangkok dat het mentaal ook wat langzamer begon te draaien. Wat een indrukken krijg je kado door hier rond te dwalen. Ik heb de vierde bezichtiging dus moeten laten gaan. Die doe ik morgen.

Het kost me moeite om mezelf ontevreden te voelen over vandaag, maar voldaan ben ik ook niet. Binnen 2 dagen een woning hebben is natuurlijk utopisch. Aan de andere kant, het is ook noodzaak om binnen een paar dagen iets te vinden. Leven in een hotel houdt heel snel op, zeker na alle onvoorziene visa kosten die mijn budget ietwat hebben beschadigd. Echter, effectief heb ik nog maar 1 appartement daadwerkelijk gezien dus je kunt moeilijk conclusies trekken.
Wat nu echter wel door mijn hoofd gaat is het volgende. Het ideale apartement is te vinden, alles wijst daarop, en niet in de laatste plaats iedereen die ik hier spreek bevestigt dit volmondig. Maar, om deze te vinden is er misschien iets meer tijd nodig dan een paar dagen. En wil je echt succes boeken (dit had Michael ook stellig ondervonden) dan helpt het als je een local als vriend hebt die even zijn gezicht kan laten zien bij de bezichtiging. Dan gaan er een paar extra deuren open en de prijzen naar beneden. Een Thai als vriend betekent dat gastvrijheid verlangt wordt. Het is een van die vele subtiele treden naar status in de Thaise maatschappij. Bevriend zijn met een local (en nog meer als deze ook maar een klein beetje aanzien heeft) geeft je status punten. Een treetje omhoog op de ladder. Maar ook dat kost tijd en vergt geluk. En die tijd heb ik niet zolang ik in een hotel zit.
Kortom, mijn gevoel zegt dat ik mijn strategie iets moet aanpassen. Niet rigoreus, maar wel een beetje. Ik ga daar deze avond even rustig over nadenken. Als ik er niet direct uitkom dan ga ik door op deze weg, dan komt de ingeving vanzelf. Ik kan bijvoorbeeld proberen om eerst een duurder apartement te nemen (wat nog steeds veel goedkoper is dan een hotel), en de optie te bedingen om die om te ruilen naar een voordeliger variant wanneer die vrij komt. Met een ontbindings clausule wanneer dat meer dan 2 maanden duurt. Wat ik ook kan doen is een korter contract nemen, per maand bijvoorbeeld. Is relatief duurder dan een langer contract, maar je bent dan later wel flexibel om naar een ander complex te verhuizen. Nadeel daarvan is dat veel apartementen geen short stay aanbieden, en zich enkel richten op long stay gasten. Ik kan ook proberen een deal met een normaal hotel te maken, maar dat heeft minder kans van slagen. Tien procent discount is denk ik al de max. En dat is niet genoeg.

Spannend dus. Maar heb wel genoten van deze dag. Heel hard gewerkt en heel veel gezien. Momenteel 'werkt het' eigenlijk wel een beetje. Ik voel me hier erg thuis, ik heb alleen maar leuke interacties met iedereen, nog nooit een naar contact gehad, zelfs niet met tuk-tuk chauffeurs of opdringerige verkopers. Ze zien heel snel dat je niet uit bent op waar veel andere toeristen hier wel op uit zijn, en dat waarderen ze. Dan vinden ze het net zo leuk om iets te horen over mijn land van afkomst als ik het vind om hen te horen vertellen over het leven in Thailand. Ook heb ik gisteren een gecoordineerde poging om mijn zakken te rollen verijdeld, wat me ook een goed gevoel gaf. 1 disaster avoided en meteen geleerd dat ik een strategie moet ontwikkelen om bank kaarten en cash te verdelen. Als als je geld wordt gestolen is dat erg, maar als ook al je passen weg zijn is het nog veel erger. Het heeft ook geen zin als je al je passen nog hebt, behalve die ene waar wat op stond. Schiet ook niet op. Dus een verdeling van middelen over 2 rekeningen en een prepaid mastercard is misschien handiger. Wordt aan gewerkt.

Voeg aan al deze positieve dingen straks nog een beetje taalbeheersing toe en misschien wat vriendschappen... Dan wordt het navigeren door de straten en de cultuur ongetwijfeld nog leuker en vruchtvoller. Maar eerst een apartement! (Erg ben ik he!)