Jakuza & Recreation (Day 5)

Op dag vijf (eergisteren) ben ik in mijn appartement getrokken. Ik ben er ontzettend blij mee. En ik heb meteen een bijzonder verhaal.

Voor de entree reist een bord omhoog met de aanduiding 'swimming pool, fitness and J&R snooker'. Slechts enkele faciliteiten die het appartementen complex verschaft aan haar bewoners. Zwembad en fitness ruimte spreken voor zich, maar voor hen die zich afvragen wat snooker is: dat is een engelse biljart sport waar ik helaas geen talent voor heb maar in vroegere jaren dagelijks in heb getraind. Een leuke bonus dus om te weten dat ik deze oude hobby zo nu en dan weer eens kan uitoefenen.

Ik heb de faciliteiten in het gebouw nog niet bekeken en vandaar dat ik, toen ik gisteren avond terugkwam in mijn straatje en in een klein optrekje een groepje locals om een snookertafel heen zag lopen, ik concludeerde dat dit J&R snooker moest zijn.

Ik bleef even in de deur opening stilstaan om het spel gade te slaan en werd vrijwel direct uitgenodigd om een potje te spelen. Geen van de aanwezigen (een mix van mannen van middelbare en jong volwassen leeftijd) sprak ook maar een woord Engels, wat ik enigzins vreemd vond in een stad als bangkok. Dat heb je in het dagelijks leven toch wel enigzins nodig. Maar, lichaamstaal en competitie zijn universeel te verstaan en ondanks mijn gebrek aan talent en het feit dat ik al jaren geen keu meer heb aangeraakt waren de heren van middelbare leeftijd geen partij. Dat wekte interesse van de jongere gasten die zich vervolgens aandienden om het tegen deze 'farang' op te nemen. Een betere manier om mijn intreden in de buurt te maken kon ik me niet wensen, zo dacht ik.

Ik had echter een aanwezige van van dit etablissement nog niet ontmoet en toen deze uit een achterkamertje zijn intrede deed, realiseerde ik me direct dat dit niet de tafels van J&R snooker waren. Voor me stond een man van ongeveer mijn leeftijd, zonder shirt maar in een 'full body suit.' Een bodysuit betekent een lichaamsbedekkende tattoo, enkel afgesneden boven de ellebogen en onder de nek. Hier in Thailand worden deze permanente pakken maar in een branche gedragen. De maffia.

De maffia in Thailand is niet zo maar iets. Het bereik van hun invloed varieert enigzins per plaats. Buiten Bangkok zijn ze over het algemeen de baas over de locale autoriteiten. Michael, de Amerikaan die ik afgelopen week ontmoette op het treinstation had me al horror verhalen verteld over wat een kennis van hem was overkomen, op het eiland waar hij woont. Deze vriend was aangereden door een onverzekerde, beschonken taxi chauffeur die tegen het verkeer inreed. Nadat het slachtoffer ontslagen werd uit het ziekenhuis diende het taxi bedrijf een claim bij hem in a 30.000 baht voor de schade aan de auto. Toen het slachtoffer niet wilde betalen (meer in je recht dan hij kun je niet staan) kreeg hij bezoek van de politie. Die hebben hem medegedeeld dat hij moest betalen, en dat het bedrag inmiddels 300.000 baht was geworden. De man hield echter voet bij stuk. Het tweede bezoek van de agenten dat volgde bleef niet bij woorden en bovendien bedroeg de schuld nu 3.000.000 baht. Uiteindelijk is het met een sisser afgelopen nadat de politie macht van een ander eiland, dat minder in de greep van het Thaise syndicaat was, kon worden ingeroepen om hulp. In Bangkok beheerst de Thaise maffia de locale autoriteiten niet volledig. Ze hebben echter wel het volledige bezit van de tuk tuk, soi boy en taxi branche. Naast deze afpersingspraktijken is hun voornaamste activiteit echter de illegale lotto spelen en gokhuizen, met uiteraard de 'loansharking' dat daarbij komt kijken. Om een idee te geven van de bruto omzet: alleen al in de illegale loterij gaat meer geld om dan de Thaise staatsloterij. De maffia geeft namelijk betere kansen en zoals in ieder aziatisch land is gokken een volkssport.

Kortom, ik bevond me op precair terrein. Zoals bij de Yakuza moet je je body suit stukje bij beetje verdienen. Die van hem was een geheel complete saga van demonen, draken en slangen, en zelfs in kleur. En met dit plotselinge inzicht begon ik de samenstelling van het gehele gezelschap in een ander licht te zien. De ingekleurde man die zich nu, zonder me een blik te gunnen, naar de douche begaf aan de linkerzijde van zijn huis (jawel, ik stond dus onbewust in zijn woonkamer) was een onderbaas. De heren van middelbare leeftijd waren captains en daaronder vielen een handjevol soldaten die, nu ik er op lette, ongekleurde tatooages verborgen hielden onder hun kledij. Twee jongere jongens waren nog lager in rang en gedroegen zich ook iets anders dan de rest. Dit waren aspirant leden.

Nu heb ik al eens genoemd dat status, respect en gezichtsverlies zaken zijn die je kunnen maken of breken, tijdens je interacties met de Thaise cultuur. Gezichtsverlies veroorzaken voor een tuk tuk chauffeur kan je al een vervelend akkefietje opleveren. Gezichtsverlies bij dit gezelschap... Daar wil je niet aan denken. Ik kon nu dus niet meer weg. Nu het duidelijk was dat en bij wie ik te gast was kon ik niet zomaar de deur uitlopen alsof zijn huis er stond voor mijn willekeurige recreatie. Ik moest hem op zijn minst keurig bedanken. Het spel was nog gaande toen de Thaise versie van Tony Soprano gekleed en gedouched zijn zijn terugkeer maakte. Nog altijd zwijgend nam hij plaats in een stoel om te zien hoe ik ook dit potje wist te winnen. De dynamiek was inmiddels veranderd nu de baas er was. Van iedereen nam hij stapeltjes geld in ontvangst en terwijl hij stilzwijgend luisterde naar een onafgebroken, op ingetogen toon gesproken relaas van een van zijn captains. Hoewel ik er niets van verstond leek het me een soort briefing over de status quo van deze beginnende zaterdag avond. Het publiek dat zich rond de snooker tafel had ophouden begaf zich naar een tafel met whiskey, soda en eten. Ik besloot mijn mede speler te volgen en zag hem zijn keu aanbieden aan zijn baas. Deze gebaarde afwijkend, nee hij hoefde niet tegen die farang te spelen. De jongen liep door en nu stond ik recht voor de man. Enigzins nerveus maakte ik een gevaarlijke vergissing. Niet precies wetend welke houding ik me moest aannemen had ik het gebaar van mijn voorganger herhaald. Ik bood mijn keu aan waarop de baas onmiddelijk op sprong en de uitdaging aannam. En het laatste wat ik wilde is hem een match aanbieden!!! Er barstte een luid gejoel uit onder de aanwezigen en terwijl de baas een keu uit het rek pakte fluisterde iemand me alarmerend toe: "pi, pi, pi". En dat woordje ken ik toevallig: pi betekent iets als "baas." Bedankt, maar zover was ik al, dacht ik. Ik ben gewoon stom, stom, stom geweest!

Ik kon op dit moment alleen maar hopen dat Pi een natuur talent bezat voor dit britse spel. Want wat is erger, in termen van gezicht verlies? Onder mijn kunnen gaan spelen, zodat hij wint terwijl iedereen me heeft zien spelen? Is dat niet al een vorm van minachting? Maar hem verslaan leek me ook geen veilige weg naar huis. Ik wist het niet. Gewoon maar gaan spelen dacht ik en zorgvuldig mijn instinct volgen en proberen de sfeer goed aan te voelen. Beter authentiek te blijven in gevallen van twijfel, het instinct van dit soort mensen kun je denk ik nooit onderschatten.

Het beeld om me heen leek, naarmate het spel vorderde, zo uit een film te komen. Het leek alsof de halve buurt zich had verzameld in en om Pi's huis. En je kon ondanks de Thaise pop muziek een speld horen vallen. In heel Bangkok was op een zaterdag avond dit ineens 'the the place to be.' In how much trouble can a farang get?

Terwijl mijn score groeide begon ik ergenis in Pi's lichaamstaal te bespeuren. Onder zijn ijskoude voorkomen (nog steeds had de man geen woord tegen me gesproken!) begon iets te broeien en ik begon steeds meer te vermoeden dat de enige juiste strategie was om hem te laten winnen. De score was nu zodanig dat als ik de paar punten kon binnenhalen die tijdens mijn beurt voor het oprapen lagen, zijn kans op overwinning in het nauw zou komen. Ik besloot die te incasseren, zodat ik aan zijn reactie kon zien of ik me aan die conclusie kon commiteren. Ik zou dan daarna het spel 'weggeven' door vanalles bewust te missen. Maar zover kwam het niet. Pi riep een soldaat naar zich toe, drukte hem zijn keu in handen, en fluisterde hem iets in dat de het gezicht van de jongen angst oplegde. Gespannen nam hij het spel van Pi over. Gelukkig was dit wel een natuur talent en ik verloor zonder schijn van kans. Dit bracht een enorme opluchting door de zaal en mijn jeugdige tegenstander sprong juichend een gat in de lucht. Nog nooit heb ik een Thai een high five zien geven maar ik kreeg hem. Wat Pi hem ook gezegd had, zijn woorden hadden duidelijk het lot van de soldaat en de mijne aan elkaar verbonden. En we waren zojuist de dans ontsprongen.

Nu was de sfeer er een van opgelatenheid. De whiskey ging open en nadat ik een respectvolle buiging naar Pi maakte kreeg ik van hem het eerste glas. Er volgden er nog veel meer en met fascinatie heb ik het gezelschap mogen aanschouwen. Mijn goede sier was compleet toen ik besloot naar de seven eleven store te lopen, bewust in vertrouwen mijn tas achterlatend, om vier pakjes malboro te kopen als blijk van mijn dank en respect. De ontvangst van mijn geschenk was overdreven dankbaar, en daarmee kon ik berusten in de wetenschap dat de juiste balans was gevonden, ik ondanks de taal barriere mijn plaats kende en dankbaar was om in zulk groot gezelschap als dat van Pi te mogen verkeren. Deze farang begrijpt het tenminste. En daarmee kon ik veilig bedanken voor de volgende whiskey ronde, me excuseren uit dit gezelschap en me naar mijn appartement te begeven.

Welcome to the neighbourhood.